Krokodillentranen
Tony van der Meulen ziet het Brabants Dagblad (BD) haperen en doet een oproep (DJ nr. 14, 12.09.08) om dit eens zo mooie blad ‘tot de laatste letter’ te verdedigen. Mooi gebaar naar een krant die nog slechts een schaduw is van wat hij (als meneer) tot voor enkele jaren is geweest. Maar aan wie is deze oproep eigenlijk gericht? En was Van der Meulen niet zelf hoofdredacteur van die krant, juist in de jaren dat de grote afbraak plaatsvond? Toen vielen vanuit het bedrijf (de uitgever) én van de hoofdredactie geen andere geluiden te horen dan hoe goed al die veranderingen voor de krant en voor de lezers waren.
Misschien heb ik wat gemist – ik was ook maar freelancer – maar wanneer ik met redacteuren of medewerkers sprak over mijn angstige vermoedens over wat er met het BD gebeurde, werden die tot voor kort steevast weggewuifd. Die geluiden zijn al lang verstomd, redacteuren en medewerkers geloven het zelf niet meer. Maar misschien heb ik gemist hoe Van der Meulen als hoofdredacteur en achter de schermen een dappere strijd voerde. Mogelijk ben ik daar domweg niet van op de hoogte, maar dat zou ik dan nu toch graag vernemen.
Inmiddels hebben meerdere redacteuren de krant verlaten, waaronder ook relatief jonge die niet konden terugvallen op een mooie ontslagregeling. Enkele van hen hebben zelfs ook meteen hun abonnement opgezegd, van andere weet ik dat zij dat overwegen. Of Van der Meulen met een gouden handdruk is weggegaan, weet ik niet, maar hij zal zich ook niet meteen hebben afgevraagd of hij nu toch maar een kleinere auto moet gaan rijden en blijkbaar heeft hij ook nog steeds een abonnement. Is het dan niet chiquer om gewoon te zeggen: mensen, ik heb gefaald, heb het tij niet kunnen keren, ik houd mij verder maar even op de vlakte. De kritiek die hij nu uit, had hij beter enkele jaren geleden te berde kunnen brengen.
Lauran Toorians, oud-medewerker bij en oud-lezer van het Brabants Dagblad
Praat mee
1 reactie
joep eijkens, 7 mei 2009, 16:29
mooi stukje lauran. inderdaad allemaal heel triest.