Jan Wamelink (1953 - 2009)

Ruim drie decennia lang maakte Jan Wamelink foto’s voor De Gelderlander. Vrijdag 1 mei overleed hij aan een acute hartstilstand.

Joviaal, zonder uitbundig te zijn. Bezeten van zijn vak en altijd bereid met zijn camera op pad te gaan voor de krant. Het maakte Jan Wamelink in Arnhem en wijde omgeving een graag geziene verschijning. Zijn werk als persfotograaf vroeg erom dat hij veelvuldig vooraan stond. Dat deed hij zonder ooit op de voorgrond te treden. Al bleef hij door zijn markante kop met de karakteristieke snor en zijn rijzige gestalte nimmer onopgemerkt.

Jan Wamelink bewoog zich bij voorkeur op de achtergrond, dat paste beter bij zijn persoonlijkheid: een warme man, loyaal aan de krant en aan wie hem lief was, zonder een oordeel te vellen. Jan Wamelink bekeek de wereld het liefst door de lens van zijn camera.

De manier waarop hij in het leven stond, werd beïnvloed door een groot verdriet: het verongelukken van zijn dochter Lisette in 1995. Samen met zijn vrouw Inge en zijn jongste dochter Marieke bouwde hij aan een nieuw leven.

Ooit was Jan Wamelink timmerman. Zijn belangrijkste timmerwerk was de donkere kamer die hij voor zichzelf bouwde. Die gaf hem de gelegenheid zich bezig te houden met fotograferen. Dat was zijn hobby, zijn passie. Zodra hij de kans kreeg, maakte hij van fotograferen zijn beroep. Eerst voor De Nieuwe Krant, later voor De Gelderlander. In 1994 begon hij zijn eigen fotopersbureau. Duizenden foto’s maakte hij voor de krant. Dat leverde hem prijzen op bij de Gelderse persfoto van het jaar, de Gelderse sportfoto en de Zilveren Camera. Voor zijn werk maakte dat geen verschil; fotograferen deed Jan Wamelink uit liefde voor zijn vak en de krant. En de liefde kwam van twee kanten.

Rob van der Heiden