In Memoriam Karel Bagijn: ‘De sterke verhalen waren wederzijds’

‘Hé jochie! Ik ben binnenkort weer in Amsterdam, gaan we wat drinken!’ Niet lang na zo een aankondiging (al passeerde ik eind vorig jaar de 50, het bleef ‘jochie’) bevond ik mij standaard met Karel in een hoofdstedelijke bruine kroeg.

En dan waren er altijd de sterke verhalen: ‘Toen Bouterse erachter kwam dat ik en Paul (Grijpma - red.) op weg waren naar Suriname, klonk het in Paramaribo: ‘Laat ze toch maar komen, want we hebben al een tijd geen schietoefeningen gehouden.’ De sterke verhalen waren wederzijds, want vervolgens kwam ik dan weer op de proppen met bijvoorbeeld al het fraais uit mijn tweegesprek en wedervaren met Willem Oltmans (waar D.D. Bouterse ook weeral voorbijkwam). Journalist van de oude stempel: geen gezeik, maar goeie verhalen schrijven. En daarna de kroeg in.

Zo heb ik het zelf ook altijd gedaan en daarom was er tussen ons indertijd meteen een rapport. Al was ik 27 jaar jonger. Aan mijn ontmoetingen met Karel in onderhavige kroegen bewaar ik dierbare herinneringen. Hoe hij, om maar wat te noemen, een fraaie lens had gevonden voor zijn camera, die niet onderdeed voor het origineel van Leica: ‘Die is door een Aziatische ondernemer helemaal uit elkaar gehaald! Hij had er twéé gekocht en die andere heeft-ie compleet laten verpulveren en onderzocht op wat er allemaal in zat. En zó heeft-ie die originele lens helemaal weten na te maken, veel goedkoper. Dat is dus déze lens, en…’

Niet al te lang geleden waren wij, in gezelschap van vakbroeders van eertijds, weer gezeten aan het bier. Heerlijk geouwehoerd over het vak. Zoals vanouds. Zoals het hoort. Eerder dit jaar kreeg ik zijn magnifieke fotoboek over New York opgestuurd. Wat mij betreft zat daar een interview in. Het zal er, tot mijn verdriet, niet meer van komen.