In Memoriam Hans de Bruijn: Hij stond altijd pal voor ‘zijn’ mensen

Wie goed keek kon hem de afgelopen jaren in reportages van RTL Nieuws en het NOS-Journaal uit Brussel met enige regelmaat door het beeld zien lopen. Hoewel na meer dan 37 jaar bij de GPD ruimschoots met pensioen, bewoog Hans de Bruijn zich als secretaris-generaal van de International Press Association in Brussel als in zijn beste correspondenten-jaren in de wereld van ambtenaren, diplomaten en collega-journalisten.

Na zijn studie aan de School voor de Journalistiek in Utrecht begon de journalistieke loopbaan van Hans in augustus 1972 op de redactie van de toenmalige Nieuwe Haagsche Courant. Drie jaar later solliciteerde hij met succes naar een plek op de parlementaire redactie van de GPD, het samenwerkingsverband van regionale dagbladen dat in 2012 na meer dan 75 jaar onder aanvoering van de directie en hoofdredacteuren van het toenmalige Wegener werd opgeheven. Hans was met zijn 25 jaar de jongeling op een parlementaire redactie die onder meer werd bemand door Frans van Sark en Frans Kok. De zalen en gangen op en rond het Binnenhof waren voor hem jarenlang een tweede huis; het eerste was de statige woning in de chique Haagse Vogelwijk waar hij samen met zijn moeder bleef wonen, totdat het buitenland lonkte.

Brussel werd zijn eerste standplaats. Samen met collega-correspondent Peter de Vries verzorgde Hans de berichtgeving over België, NAVO en EU voor de honderdduizenden lezers van regionale dagbladen als Leeuwarder Courant, Utrechts Nieuwsblad, Haarlems Dagblad en Limburgs Dagblad. In zijn Haagse jaren was Hans volgens collega’s van toen een immer jongensachtige vrijgezel; eenmaal in de Belgische hoofdstad ontmoette hij daar zijn grote liefde Elianne en haar twee dochters. Vanaf dat moment reisden ze onafscheidelijk over de wereld.

Van de meer dan 37 jaar dat Hans voor de GPD werkte, heeft hij meer dan de helft ‘buitenshuis’ doorgebracht. Na tien jaar Brussel werd Washington in de zomer van 1992 zijn nieuwe standplaats. Bijna tien jaar later (2001) keerde hij terug in Nederland en leidde hij zes jaar de buitenlandredactie van de GPD, waarna hij in 2007 opnieuw correspondent werd in Brussel. Aan dat correspondentschap kwam in 2012 met de opheffing van de GPD een einde.

In zijn GPD-jaren was Hans een correspondent van de oude stempel - in de meest positieve betekenis. Vakkundig, deskundig, degelijk, serieus, soms misschien iets te, maar bovenal betrouwbaar. En ook al tikte hij zijn leven lang met niet meer dan twee vingers; als het nodig was vlogen de zinnen razendsnel uit de typemachine, later op het scherm. Zijn verhalen behoefden nauwelijks correctie; ze stonden altijd als een huis, ook al wilden sommige collega’s soms dat hij iets meer sfeer in zijn stukken stopte. Maar zo zat Hans niet in elkaar.

In een boekje dat verscheen ter gelegenheid van de opheffing van de GPD beschreef Hans zijn correspondentschappen als de absolute hoogtepunten in zijn journalistieke leven. Wie in het krantenarchief van Delpher zoekt op ‘correspondent Hans de Bruijn’ krijgt vele honderden hits van zijn berichten en reportages. Als Amerika-correspondent bezocht hij alle 50 staten minimaal één keer en hij was twee keer in the Oval Office. Als correspondent in Brussel doorkruiste hij heel België en deed hij verslag van ontelbare ‘toppen’ van EU en de NAVO. De meest tastbare herinnering aan zijn tijd in de Verenigde Staten was de rode Chrysler LeBaron die in een container van de VS naar Den Haag werd verscheept en daarna meeging naar België.

In het herinneringsboekje van de GPD keek Hans ook met veel warmte terug op de periode dat hij chef was van de buitenlandredactie. Hij stond altijd pal voor ‘zijn’ mensen, zowel de collega’s aan het bureau op de redactie in Den Haag als de mannen en vrouwen op nabije en verre posten buiten onze landsgrenzen. Voor collega’s van andere redacties in Den Haag (binnenland, sport, economie en kunst) was hij vanwege zijn fenomenale feitenkennis op velerlei terrein een zeer gewaardeerde vraagbaak. Verschil van inzicht met Hans leidde eigenlijk nooit tot echte ruzie; daarvoor was hij te vriendelijk, goedaardig en collegiaal; te veel een gentleman in zijn kenmerkende blauwe blazer, aanvankelijk altijd met en later ook wel zonder stropdas. De rol van secretaris-generaal van de International Press Association (IPA) in Brussel was hem na zijn pensionering dan ook op het lijf geschreven.

De afgelopen maanden vocht Hans een ongelijke strijd tegen de bij hem geconstateerde slokdarmkanker. Afgelopen week kwam hij, uitbehandeld, weer thuis uit het ziekenhuis in de hoop dat hij deze kerst nog zou halen. Een trieste wens, die onwezenlijk snel door de werkelijkheid werd ingehaald. Hans de Bruijn is 75 jaar oud geworden. Zaterdag 6 december wordt afscheid afscheid van hem genomen in Herent (België). 

Met dank aan Luut Stallinga en Fred Klaver voor hun bijdragen.