website over journalistiek

x

Villamedia heeft een app

 

Exclusieve inhoud Sluiten

Een NVJ-lid heeft dit artikel met je gedeeld. Gratis een maand alles lezen? Klik hier.

Een NVJ-lidmaatschap geeft je recht op:

  • Persoonlijk advies
  • Juridisch advies & rechtsbijstand
  • Perskaart
  • Korting op cursussen
  • Villamedia magazine

Word lid Verder lezen

‘Iedereen heeft een knoop in zijn hoofd’

Nick Kivits — Geplaatst in televisie op dinsdag 7 juli 2015, 16:31

© Mats van Soolingen/Hollandse Hoogte

Interview Psychologische portretten, zo noemt programmamaker Linda Hakeboom de documentaires die ze maakt. En daar gaat ze ver voor, net als voor haar programma’s. Zo gaat ze geregeld undercover in onderzoeksprogramma Rambam, reist ze maanden achter muzikanten aan en gaat ze op escortdate. ‘Ik probeer dingen te leren door naar mensen te kijken.’

Het lijkt niet helemaal haar ding: geïnterviewd worden.Toch wordt televisiemaker Linda Hakeboom (29) vooral het laatste jaar steeds vaker zelf ondervraagd. Ze praat vrijuit, maar al snel wordt duidelijk dat ze toch echt liever aan de andere kant van de gesprekstafel zit. ‘Ik luister graag. Ik vind het ook wel leuk om dingen te vertellen, maar ik moet me echt inhouden om niet zelf vragen te gaan stellen. Je vertelde net dat je vorig jaar getrouwd bent. Dan wil ik meteen weten: hoe vind je dat?’

Straks is het jouw beurt, maar we gaan eerst jou wat vragen stellen. Je kijkt liever dan dat je bekeken wordt?
‘Mijn documentaires zijn psychologische portretten. Observeren vind ik mooi. Ik probeer dingen te leren door naar mensen te kijken. Iedereen heeft wel een knoop in zijn hoofd. Die wil ik graag ontrafelen. Bij Rambam (Vara), doe ik eigenlijk precies hetzelfde: observeren en luisteren. Als ik undercover ga voor een aflevering, dan is mijn grootste uitdaging om mensen zó goed te observeren en zó goed te leren kennen dat ik ze op iedere vraag die ik wil kan laten antwoorden.’

Dat klinkt behoorlijk intensief.
‘Dat is het ook. Bij Rambam gaan we vaak bij een vijandige omgeving naar binnen. Toch moet je dan proberen om altijd 1-0 voor te staan. Van de persoon die je ontmoet terwijl je undercover bent moet je bij wijze van spreken meer weten dan hijzelf. Of je moet weten hoe je ergens doorheen bluft. Als je door de mand valt, is heel je aflevering weg. Dat is heel zwaar in je kop.’

Een aflevering Rambam is soms net een verkleedpartij. Dat undercover gaan, doet Rambam dat niet te gemakkelijk?
‘Het is een zwaar middel. Je mag het alleen inzetten als je niet op een andere manier boven tafel kan krijgen wat je boven tafel wilt krijgen. Als je bijvoorbeeld in beeld wilt brengen hoe de doorverkoop van concerttickets in zijn werk gaat, dan hoor je pas het echte verhaal als je iemand als stagiair op zo’n verkoopkantoor neerzet.’

Maar de dingen die jullie onthullen weten we toch eigenlijk al?
‘Door onze luchtige aanpak bereiken we mensen die normaal niet geïnteresseerd zouden zijn in dat soort onderwerpen. Een aflevering waar ik heel trots op ben is die waarin we laten zien hoe lobbyisten in de Tweede Kamer onderwerpen op de agenda krijgen. Natuurlijk weten heel veel mensen wel dat lobbyisten bestaan, maar als je het systeem daarachter laat zien, dan bekijk je het toch vanuit een heel andere hoek. Als daar een groot verhaal over in de krant staat, dan lezen veel mensen daar overheen.’

‘Rambam is ter vermaak en niet om de wereld te veranderen’, schreef je Rambam-collega Jelte Sondij onlangs op Twitter. Maar bij jou proef ik toch iets anders.
‘Rambam moet vermaken, maar we willen ook het blikveld vergroten. Vermaak is de tool waarmee we een onderwerp aan de man moeten brengen. Maar het gaat uiteindelijk om wat we willen zeggen. We laten iets zien en hopen vervolgens dat degenen die er wat aan kunnen doen dat ook doen. Als dat dan vervolgens niet gebeurt, dan is dat wel eens frustrerend.’

Linda bewandelt een zeker pad, maar heeft geen plan, zegt comedian Jan-Jaap van der Wal over je. Hoe raak is die observatie?
‘Ik ben gewoon een fladderaar. Dat is heerlijk. Ik weet wat ik nu leuk vind, maar niet wat ik over vijf jaar leuk vind. Het enige wat ik wil is mooie verhalen vertellen. Dat kan in de vorm van een grappig programma als Rambam zijn of in een boek, of in een documentaire.’

Dat klinkt een beetje alsof de dingen vaak per ongeluk gaan.
‘Bij mijn eerste documentaire was dat ook zo. Mijn vriend was voor het programma De Beste Singer-Songwriter bij winnaar Douwe Bob thuis geweest en had met zijn vader gesproken. Daar zat zo’n cool verhaal in. Toen zeiden we tegen elkaar: “oké, we hebben geen idee wat het wordt, maar we gaan er gewoon een camera op zetten”. Het is een soort mantra: ik loop tegen iemand aan die ik fascinerend vind en dan ben ik de volgende dag een documentaire aan het maken. Of er nu financiering is of niet, zoals bij Jett Rebel het geval was.’

Dat vergt wel een investering van je. Je volgde Douwe Bob een jaar lang. En Jett Rebel (het alter-ego van muzikant Jelte Tuinstra) acht maanden.
‘Ik houd heel erg van verwondering. Dat is ook de reden dat ik een jaar lang zo dicht bij iemand kan zijn. Het resultaat is voor mij ook een verrassing. Iedere dag kan ik weer van mijn verhaal afwijken. Je groeit met iemand mee. In “Who the Fuck is Jett Rebel?” zie je dat de verhouding tussen Jelte en mij ook verandert. Dat is mooi, maar het maakt monteren wel een hel.’

Vooral in je Jett Rebel-documentaire merk je als kijker dat er een soort vriendschap ontstaat tussen jou en je onderwerp. Hoe besluit je wanneer je wel en niet filmt?
‘Er zit een scène in die film waarin Jelte van het podium komt en heel erg met zichzelf in de knoop zit. Hij was helemaal in paniek en ik was de enige die met hem mee was. Dus kwam hij naar míj om zijn verhaal te doen. Toen had ik wel moeite om de camera aan te houden. Maar wat er ook gebeurt, ik zet de camera pas uit als ik het heb. Dan ben ik toch echt eerst documentairemaker. Een documentairemaker met een knoop in haar maag.’

Bij je documentaires blijf je zelf op de achtergrond. Je portretten zijn confronterend, zonder dat jij zegt waar het confronterend moet zijn. Heel anders dan bij Rambam…
‘Tim Hofman van BNN vroeg me laatst waarom ik niet meer directe vragen stel in mijn documentaires. Maar dan wordt het: Linda Hakeboom stelt vragen aan Jett Rebel. En ik wil graag laten zien wie Rebel is. Dat is mijn manier van werken. Ik breng hem in beeld zoals-ie is. Ik vind het leuk om verhalen van anderen te vertellen waar mijn eigen verhaal stiekem een beetje in verborgen zit.’

Je eigen verhaal, wat bedoel je daarmee?
‘Ik had een hele heftige vader die het nooit goed vond wat ik deed. Ik moest altijd knokken om een beetje zelfvertrouwen te krijgen. Als ik onzeker of zwak was, dan was dat voor hem een reden om mij nog eens extra onzeker te maken. Zijn filosofie was denk ik: mij hard maken door hard tegen me te zijn. Ik heb daardoor al heel jong geleerd om niet te huilen. Eigenlijk had ik daardoor twee gezichten. Dat is allemaal heel vervelend, maar daardoor kon ik wel goed begrijpen wat er in het hoofd van Jelte gebeurt.’

Een documentaire over je eigen vader? Heb je daar nooit over gedacht?
‘Toen ik het nog aan het verwerken was heb ik dat wel eens overwogen. Nu voel ik die behoefte niet meer. Ik begrijp nu wat het met mij gedaan heeft en hoe het me heeft gevormd. Ik kan daardoor ook dingen die ik anders niet had gekund. Het heeft lang geduurd, maar inmiddels durf ik ook weer te laten zien dat ik kwetsbaar ben.’

In je documentaire ‘Linda Ontdekt… Sex en Escorts’ zien we dat ook. Aan het eind zien we je vlak voor de daad in tranen weglopen bij een escortdate.
‘Het was heel saai geworden als ik daar geen emotie in had gelegd. Maar gelukkig kan ik dat nu ook. En daardoor kan ik nu ook beter aangeven waar mijn grenzen liggen. Voor Rambam hebben we eens een uitzending gemaakt over malafide modellenbureaus waar fotografen meisjes van 16 uit de kleren laten gaan en ze vervolgens betasten. Ik ben toen ook naar zo’n fotograaf gegaan en die ging ook aan me zitten. In eerste instantie ben je dan blij dat het gelukt is, zit je vol adrenaline en loop je je collega’s te high fiven. Maar op mijn fiets naar huis begon ik keihard te janken omdat ik me vies voelde.’

Moet je niet tegen jezelf in bescherming worden genomen op zo’n moment?
‘Niemand kan aan mij zien of ik iets spannend vind. Dat heb ik me als kind aangeleerd en ik bluf me er wel doorheen. Bij die fotograaf had niemand me kunnen helpen. Alleen ikzelf. Dat was een harde les, maar daardoor kon ik bij “Linda Ontdekt” wel weglopen toen ik niet meer wilde. En dan zonder het gevoel dat ik de spelbreker was die alles verprutste door te stoppen.’

Hoe lang ga je nog door met die grens opzoeken? Je hebt jezelf inmiddels toch wel bewezen?
‘Met die grens opzoeken ben je volgens mij nooit klaar. Plus, je vindt nooit helemaal dat je jezelf al bewezen hebt. Bij mij is dat bewijsdrang. Dat ram je er nooit helemaal uit. Maar dat zal jij ook wel hebben. Hoe doe jij dat eigenlijk? Hoe zit dat dan bij jou?’

Linda Hakeboom (1985) studeerde aan de School voor Journalistiek en ging na haar studie aan de slag als programmamaker. Eerst op internet en daarna op televisie. Ze werkte onder andere aan In de ban van het ding (2008) en het satirische internetprogramma Panache (2012). Sinds 2011 is ze een van de gezichten van het Vara-programma Rambam. In 2013 maakte ze de documentaires ‘Whatever Forever: Douwe Bob’ en ‘De Magie van Kunst: The Happy Sad Route’, waarmee ze prijzen won op het NYC Independent Film Festival in New York en het People For Peace Festival in Sydney. Vorig jaar gooide e hoge ogen met haar documentaire ‘Who the Fuck is Jett Rebel’ en begin dit jaar dook ze voor TLC in de wereld van de escorts met ‘Linda Ontdekt… Sex en Escorts.’

Nog geen reacties

Om te reageren moet je een Villamedia Account hebben en moet je eerst ingelogd zijn.

Villamedia Sluiten

Inloggen

Registreren

Vul onderstaande gegevens in voor exclusieve toegang voor NVJ-leden.