Help, mijn onafhankelijkheid!
Het is een hot item in Frankrijk sinds maandag 11 april: het boerkaverbod. Meerdere media maakten deze week melding van de aanhouding van enkele volledig gesluierde dames. Sommigen werden op de bon geslingerd, anderen konden na een standje op het politiebureau weer naar huis. Opmerkelijk genoeg waren er altijd journalisten in de buurt als deze burka- of nikabdragende vrouwen even groenten gingen halen of een kopje koffie dronken op het terras. Al snel werd duidelijk dat de moslima’s hun burgerlijke ongehoorzaamheid begingen op uitnodiging van de Fransman Rachid Nekkaz, ontdekte Frankrijk-correspondent Eveline Bijlsma van De Telegraaf.
Zijn ietwat militante club ‘Handen af van de grondwet’ ageert tegen de ban en vindt dat vrouwen zich op straat moeten kunnen kleden zoals ze willen.
Ik zag als correspondent in Parijs wel een verhaal in de burkaban en besloot een afspraak te maken met deze Nekkaz. In de veronderstelling dat we even een kopje koffie zouden drinken in een cafeetje, stond ik tegenover de Arc de Triomphe op deze man te wachten.
Veel te laat kwam hij met zijn wapperende haren aangebeend. Hij troonde me mee naar zijn auto en riep: `Kom, we gaan even kijken bij een manifestatie!’ De twijfel sloeg toe en toen ik twee volledig gesluierde dames vrolijk zag zwaaien op de achterbank, was het me duidelijk: ik diende vanmiddag als opvulling in de proteststoet van Nekkaz.
Wat nu? Die twee dames had ik nodig voor mijn stuk. Ik zag al een prachtig verhaal voor me waarin ik zou beschrijven hoe een agent aan hun nikab stond te sjorren. Maar door achter ze aan te lopen, maakte ik deel uit van de demonstratie en vestigde ik er ook nog eens meer aandacht op.
Nekkaz wist al precies waar hij heen wilde: het terras van Fouquet’s, een van de lievelingstenten van president Nicolas Sarkozy. ‘Ga lekker zitten en neem wat drinken’, moedigde hij me aan. Ik had zowel honger als dorst, maar interviewde liever met een droge strot dan dat ik een colaatje aannam van deze demonstrant. Ik maakte snel het gesprek af dat ik in de auto al was begonnen met de gesluierde Hind, waarbij ik de inmiddels aangestormde cameraploeg van Associated Press en Le Nouvel Observateur probeerde te ontwijken. Ik hoopte maar dat ze mijn gezicht ook echt zouden blurren, zoals ze me hadden beloofd, en schreef snel op wat Hind deze week allemaal had beleefd. Daarna nam ik afscheid.
‘Help, mijn onafhankelijkheid!’, dacht ik in de metro naar huis. Had ik niet aan moeten schuiven? Had ik naast het tafeltje moeten gaan staan zodat duidelijk was dat ik geen sympathisant van Nekkaz was? Had iedereen wel gezien dat ik een opschrijfboekje had? Had ik mijn perskaart op mijn voorhoofd moeten plakken?
Heb ik vanmiddag mijn onafhankelijkheid overboord gegooid? Ik vind van niet. Niet zolang ik het hele circus beschrijf dat zich vanmiddag aan de Champs Elysées afspeelde. Het feit dat ik niet alleen tussen demonstranten maar ook tussen geïrriteerde terrasbezoekers zat en obers zag twijfelen over of ze ons moesten bedienen of niet, maken mijn stuk bovendien alleen maar beter en leuker.
Het enige waar ik spijt van heb, is dat heerlijke boterkoekje. Zul je net zien dat de cameraman van Le Nouvel Observateur heeft vastgelegd hoe ik dat naar binnen werk – met mijn opschrijfboekje buiten beeld…
Eveline Bijlsma is correspondent in Parijs voor De Telegraaf
Praat mee