website over journalistiek

x

Villamedia heeft een app

 

Exclusieve inhoud Sluiten

Een NVJ-lid heeft dit artikel met je gedeeld. Gratis een maand alles lezen? Klik hier.

Een NVJ-lidmaatschap geeft je recht op:

  • Persoonlijk advies
  • Juridisch advies & rechtsbijstand
  • Perskaart
  • Korting op cursussen
  • Villamedia magazine

Word lid Verder lezen

GeenStijl 6,1

Boudewijn Geels — Geplaatst op donderdag 14 april 2016, 10:16

© Truus van Gog

Opinie In journalistencafé De Pels stond ik zes jaar geleden opeens naast een niet al te grote blonde dertiger. Rustig monsterde hij door zijn markante bril de andere aanwezigen, die duidelijk verder heen waren dan hij. De bril - hij werkte voor BNR - vertelde dat hij bij die nieuwe omroep van GeenStijl-oprichter Dominique Weesie aan de slag ging, PowNed. Hij ging daar ’iets op de radio doen’ en het moest ‘een beetje grappig zijn’.

Sympathiek vond ik dat mijn nieuwe vriend niet stond te snoeven; dat maak je wel eens anders mee in De Pels. Ik, joviaal: ‘Noem nog één keer je naam, dan krijg je een biertje van me!’

Ook Jan Roos zelf had geen flauw benul dat hij zes jaar later de meest gehate man van Nederland zou zijn. Dat wil zeggen: onder de zogeheten intelligentsia.

Roos acteert graag de anti-intellectueel. In 24-karaats frietbakkerszinnen legde hij vorig jaar in een filmpje op GeenStijl - sinds medio 2015 zijn werkgever - uit waarom dat associatieverdrag met Oekraïne een slecht idee was. Zijn korte boodschap nog korter samengevat: de EU is kut, megalomane Brusselse idioten hebben er allerlei corrupte kutlanden bijgehaald en nu willen ze zelfs een nóg corrupter kutland inlijven. Stuur je handtekening op en we dwingen een referendum af!

Dat redt-ie nooit, dacht ik. Maar Roos redde het dus wel. Toedeledokie intelligentsia.

Misschien komt het door die ontmoeting in De Pels, maar ik zou niet met zekerheid durven beweren dat Roos ‘een hooligan is die de democratie wil slopen’ (dixit een bezorgde erudiete collega van Het Financieele Dagblad). Wel is hij duidelijk verzot op aandacht. Nou, daar ken ik er wel meer van. En ik heb de indruk dat Roos de voorbije jaren is geradicaliseerd – zie ook zijn clash met Marokkanen in Amsterdam-West vorig jaar zomer waarbij hij een knuppel (volgens Roos) dan wel een kapmes (volgens de Marokkanen) uit zijn kofferbak haalde. Maar ik sluit evenmin uit dat Roos écht vindt dat het te hard gaat met project Europa.

Dat laatste is anno 2016 een redelijk bonafide mening. Zo presenteerde Eric Smit, hoofdredacteur van Follow the Money, daags voor het referendum een genuanceerd betoog van 2400 woorden waarin hij uitlegde dat hij in het belang van project Europa én Oekraïne ‘nee’ ging stemmen.

Jan Roos kun je gezien zijn performance - hij erkende dat hij dat associatieverdrag niet eens had gelezen - gemakkelijk wegzetten als Lom-school-ADHD’er (in werkelijkheid doorliep hij de grafische school en de school voor journalistiek). Bij Eric Smit is dat lastiger. Alleen bokst die nooit zo’n referendum voor elkaar. Te veel nuance, te weinig agressie.

Schreeuwlelijk Roos had het in zijn eentje trouwens ook niet gered. Dat het referendum er is gekomen, is vooral de verdienste (inderdaad, verdienste, want wat hebben we veel leerzame analyses en debatten zien langskomen) van GeenStijl.

Aan die site wijdde ik in augustus 2007 een coverartikel in HP/De Tijd. Niet elke collega was het daar mee eens. Moesten we die vulgaire pestkoppen niet gewoon negeren?

Inderdaad was GeenStijl de nationale schandpaal. Een dronken malloot die een ruit intrapte. Muizen in de Albert Heijn to go. Maar ook de keeper van een betaald voetbalclub die zich op niet alledaagse wijze onderhield met zijn vriendin. Een typisch slaapkamerfilmpje voor privéconsumptie, maar Weesie kieperde het gewoon op het wereldwijde web. Clickbait! Dat had zomaar verkeerd kunnen aflopen. ‘Vluchten kan niet meer’, zucht de geknakte doelman in het artikel. ‘Vaak denk ik: ik ga er niet uit vandaag.’

Is de huidige hoofdredacteur Marck Burema, alias Pritt Stift, minder meedogenloos? Misschien iets, maar niet veel. Twee jaar geleden plaatste hij een filmpje waarop Dave Roelvink en de dochter van de baas van McDonald’s Nederland volwassenendingen deden. Er was iets met verdwenen spullen en chantage, hetgeen het toch wat minder zielig maakte voor de zoon van de in een solarium woonachtige volkszanger. Maar dat meisje was er ook nog.

Al vanaf het begin in 2003 tast GeenStijl de grenzen af van wat er moreel en wettelijk gezien kan. Linken naar gelekte Playboy-foto’s mag bijvoorbeeld, oordeelde de advocaat-generaal van het Europese Hof van Justitie onlangs. Voornoemde filmpjes kunnen wat mij betreft niet.

Maar met GeenStijls core business: cynische maar stilistisch vaak ingenieuze zie-je-wel-observaties, heb ik, mits de feiten kloppen, doorgaans weinig moeite. En al helemaal niet zolang er zoveel licht schijnt tussen wat de door Burema dagelijks onder vuur genomen intelligentsia beweren te vinden en wat deze moreel verhevenen in de praktijk zelf doen. Zoals trachten de vestiging van drie (!) vluchtelingen in huizen van een deftige ‘progressieve’ woningcoöperatie in de Amsterdamse wijk Oud-Zuid te blokkeren.

Die onthulling was overigens niet van GeenStijl. Maar ach, als ongesubsidieerd zooitje ongeregeld een heus referendum afdwingen én winnen is natuurlijk nog mooier. Niet dat zulks ook maar iets helpt overigens. De Europese trein raast gewoon voort; het rempedaal ligt ergens in een berm. Faalt Europa? Dan is het antwoord steevast: meer Europa.

En Jan Roos? Dat is bovenal een acteur. In PowNews deed hij eens mee aan een wedstrijd ijsvissen. Hij ving niets. Nooit schopte iemand mooier-teleurgesteld een leeg visemmertje om.

Optimisme: 1 (de wereld is klote, elke dag weer)
Onderbouwing: 5,5 (van gezwam in de ruimte tot kiezelhard raak)
Originaliteit: 8 (cynische grinnikvondsten galore)
Spierballen: 10 (huzarenstuk: een referendum afdwingen én winnen)

1 reactie

Om te reageren moet je een Villamedia Account hebben en moet je eerst ingelogd zijn.

  1. 1. J.C. Roodenburg, 14 april 2016, 15:05

    Na een paar uitzendingen van Jan Roos in PowNews had ik mijn zakken al vol. Hij is meer een entertainer voor ongeschoold en populariteitspubliek dan journalist die wordt geacht hoe dan ook alle kanten te laten zien. Doet Boudewijn Geels veel beter! Zelfs in opinies is hij redelijker.