website over journalistiek

x

Villamedia heeft een app

 

Exclusieve inhoud Sluiten

Een NVJ-lid heeft dit artikel met je gedeeld. Gratis een maand alles lezen? Klik hier.

Een NVJ-lidmaatschap geeft je recht op:

  • Persoonlijk advies
  • Juridisch advies & rechtsbijstand
  • Perskaart
  • Korting op cursussen
  • Villamedia magazine

Word lid Verder lezen

Een geliefde rivaal

Minka Nijhuis — Geplaatst op Thursday 24 April 2014, 13:33

Carrière Er werd gerouwd in het appartement van de Iraakse moeder Khala en haar dochter toen het bericht kwam dat Anja Niedringhaus op 4 april door een Afghaanse politiecommandant was doodgeschoten. Najaar 2003 fotografeerde Niedring- haus de bejaarde moeder in hartje Bagdad. Met haar aanstekelijke lach en warme interesse stal ze het hart van de Iraakse dame. In de daaropvolgende jaren gooide de oorlog in Bagdad het leven van de Iraakse familie volledig overhoop. Maar toch vroegen ze steevast: ‘Hoe is het met Anja? Waar zit ze nu weer?’

Dat vroegen velen die haar kenden de afgelopen jaren. Haar dood veroorzaakte een wereldwijde schok. In het competitieve en vaak harde vak van de internationale verslaggeving was Niedringhaus een geduchte rivaal, maar ook een geliefde rivaal. Privé kon ze flink tekeergaan over het handelen van politieke leiders. Maar haar camera hanteerde ze mild, vaak zelfs teder, te midden van het oorlogsgeweld. Degenen die bekneld raakten in de conflicten konden rekenen op haar compassie en respect – of het nu burgers of militairen waren. Een gewonde Amerikaanse marinier fotografeerde ze met haar ene hand terwijl ze met haar andere hand bemoedigend de zijne vasthield totdat hij bewusteloos raakte. Een van haar allerlaatste foto’s toont een Afghaans meisje dat haar broertje van een militaire HESCO omheining wil tillen. De wrede ongerijmdheid van kinderen in de grimmige omgeving treft de kijker onontkoombaar, zonder clichématig te zijn. Te midden van de chaos en destructie van de oorlog behield ze haar oog voor licht, compositie, intimiteit en absurde of ontroerende details. Ze was perfec- tionistisch en wee degene die niet ook het beste van zichzelf gaf. Dan knalde het commentaar door het AP kantoor. Maar ‘Anja’s tough love’ had resultaat. Niemand was trotser op de collega’s dan zij toen ze met haar deels Iraakse team in 2005 een Pulitzer won in de categorie breaking news.

Anders dan veel andere veteranen in het vak raakte ze niet cynisch of verbitterd. Haar lach kwam recht uit een groot en collegiaal hart. Over de moeilijke momenten zei ze:
‘Het is als skiën: na een val kom je overeind en skiet weer verder.’ Wat was het geheim van haar levenslust terwijl ze zo veel geweld en leed aanschouwde? Haar foto’s geven het antwoord op die vraag: ze hield simpelweg van mensen.
Ze was een van de weinige vrouwen die 25 jaar lang tot de top van de internationale nieuwsfotografie behoorde. Maar ruim een jaar geleden, bij een rijsttafel en witte wijn in Amsterdam, hield ze een gepassioneerd betoog over haar besluit om vaker te vertragen en langere reportages te maken. De Associated Press gaf haar en Afghanistan-Pakistan ken- ner Kathy Gannon die ruimte. Het resulteerde in unieke series, zoals die over het Spartaanse leven van Afghaanse militairen.

Als geen ander was ze zich bewust van de risico’s van het vak. Ze raak- te diversde keren gewond. De oorlog in Syrië was een van de weinige conflicten die ze aan zich voorbij liet gaan. ‘Te gevaarlijk, te chaotisch’, vond ze. Bovendien wilde ze trouw blijven aan Afghanistan, een land dat diep onder haar huid gekropen was. Dankzij haar zagen lezers overal ter wereld verre conflicten van dichtbij. Vaak zonder haar naam te kennen. Ze was de laatste om zichzelf in de kijker te spelen. Ze wilde een getuige zijn.

www.anjaniedringhaus.com

Nog geen reacties

Om te reageren moet je een Villamedia Account hebben en moet je eerst ingelogd zijn.

Smart octo banner