Dit is mijn verhaal

Ik besloot daarom in mijn stukken dichter bij mezelf te blijven. Uitsluitend bij mezelf te blijven. Ik schreef alleen nog maar over dingen die ik meemaakte. Ik nam wat LSD, ging naar een festival en schreef daar een verslag van. En als ik iemand interviewde, schreef ik in de inleiding op dat ik te laat kwam, een cappuccino bestelde en verrast was dat mijn gesprekspartner nerveus overkwam.

Ik had succes: ik mocht gaan schrijven voor Vice. Al snel waren mijn ervaringen niet meer voldoende om mijn lezers tevreden te houden. Ik had de keuze: levensgebeurtenissen verzinnen of levensgebeurtenissen creëren. Ik koos voor het laatste. Ik ging potgrond eten, zonder onderbroek maar mét hoofddoek (ik ben een man) naar mijn werk, cactussen knuffelen en kogelbrieven sturen. Vervolgens schreef ik daarover.

Ik moest niet alleen mijn leven, maar ook mijn schrijfstijl radicaal veranderen. Ik ging een lekker vlotte pen forceren en ieder stuk in de eerste persoon enkelvoud schrijven. Ik vond dat eigenlijk afschuwelijk en ik ging over mijn nek als ik mijn eigen artikelen teruglas. Maar ik bracht offers voor mijn droom.

Ik kreeg wat ik wilde: mijn eigen column (met foto!) in een kwaliteitskrant. Ik kon daardoor ook weer terug naar mijn gewone leven. Ik hoefde geen gekke dingen meer te doen, want als columnist kun je gewoon over je relatie, je buurt (Watergraafsmeer) en je gedachten schrijven.
Ik ben inmiddels zo ver dat ik een boek ga schrijven. Of dat een bundeling van mijn eerdere stukken wordt of een vooruitblik op mijn memoires, daar ben ik nog niet over uit. Ik schrijf binnenkort een stuk over die worsteling.

Tiewen Visser