De tweede Battle of de Redactiebands: van ‘grensoverschrijdende’ songteksten naar een aaneenrijging van hits (en een polonaise)

In de dagen en weken voorafgaand aan de tweede editie van De Battle of de Redactiebands hebben leden van verschillende deelnemende bands elkaar al gespot in de oefenruimte in Amsterdam-Oost, zeggen enkelen van hen. Het bleef bij een beleefd knikje of een korte begroeting.

De band van de Volkskrant hield daarnaast een ‘speciale zangrepetitie’ bij eindredacteur Cecilia Tabak thuis. ‘Want het moet natuurlijk retestrak klinken’, mailt Tabak enkele dagen voor de strijd losbarst.

Lees ook: Tweede Battle of the Redactiebands is gewonnen door NRC Handelsband

Bij de debutanten van dit jaar, het Algemeen Dagblad onder de naam ‘AD/AD’ (spreek ‘AD’ op z’n Engels uit, waardoor het een kwinkslag op AC/DC wordt), ligt er vanzelfsprekend meer druk op. Zeker gezien de eerste kennismaking plaatsvindt in de drukkerij van de Amsterdamse concurrent, De Telegraaf.

De deelname van het AD is tot donderdagavond in nevelen gehuld. De krant heeft een lijstje met deelnemers overhandigd, maar voor de organisatie blijft het gissen wát ze precies gaan doen.

Verrassing
Van de andere bands weten we ongeveer wat we kunnen verwachten, maar het AD wordt echt een verrassingsact’, appt Niels Rigter, die de avond namens De Telegraaf op zich neemt, enkele dagen vooraf.

‘Ik ken de band. Je trommelvliezen zullen zeker wat hersteltijd nodig hebben’, zegt een AD-verslaggever die niet bij de act betrokken is. ‘We zijn een gelegenheidsband’, zegt Antti Liukku van het AD bij binnenkomst. De krant hád tot voor kort helemaal geen band, maar wierf bandleden via een interne nieuwsbrief. Zo is één van de bandleden bijvoorbeeld John van den Oetelaar, voormalig hoofdredacteur van het Eindhovens Dagblad. [Wie zat er in welke band? Zie het kader onderaan dit artikel voor de volledige lijst aan deelnemers.]

Omdat De Telegraaf er vorig jaar met de wisselbokaal (op de kop getikt door twee FD-redacteuren in een Franse brocante) vandoor ging, moest de krant dus ook de tweede editie organiseren. Dus strijkt men vanavond neer in Amsterdam-Westpoort.

Bij de ingang van de drukkerij van de krant ligt een natte rode loper. Politieagenten en securitymedewerkers lopen af en aan.

Binnen zijn kosten noch moeite gespaard. Twee foodtrucks staan aan de rand van de zaal. Het bier is gunstig geprijsd op drie euro per (groot) glas. Een medewerker van De Telegraaf heeft haar collega’s horen soundchecken en weet het zeker: ‘De winst is ook voor ons dit jaar. Ik had kippenvel!’.

Niet veel later drukt een andere Telegraaf-medewerker vier consumptiemuntjes in de hand van de verslaggever. ‘Wel positief over ons schrijven, hè!’.

Dixies
Uit de televisiestudio van de krant is een tv-camera getrokken en diverse Mediahuis-radio DJ’s draaien plaatjes. Ergens doet het nog het meeste denken aan een festival. Buiten staan dixies opgesteld. ‘Het is hier net Lowlands’, zegt een Volkskrant-redacteur die op zoek is naar de wc.

‘Eindelijk mag ik een avondje andere kranten afzeiken! Nee, haha, grapje’, begint Telegraaf-hoofdredacteur Kamran Ullah. De drukkerij waar we ons bevinden is een plek ‘vol verrassingen’, zegt hij. Regelmatig loopt hij er op donderdag even binnen. ‘Dan kan ik de zaterdagbijlagen van NRC en het FD alvast lezen om te kijken welke verhalen we van ze kunnen jatten.’

De bands worden vanavond beoordeeld door de muziekrecensenten van de deelnemers. De recensent van De Telegraaf zegt specifiek te kijken naar ‘het showelement’ terwijl de recensent van de Volkskrant vanavond zoekt naar ‘geitenwollensokkenrock’.

Moshpit
‘NRC Handelsband’ mag na een loting het spits afbijten en krijgt de zaal direct aan het dansen op ‘Play That Funky Music’ van Wild Cherry. In een hoekje staat een Telegraaf-verslaggever instemmend te knikken op de maat. Direct volgt een zinderend applaus. In sneltreinvaart walst de band langs verschillende genres van ‘Uptown Funk’ van Bruno Mars naar ‘Ik kan het niet alleen’ van De Dijk. Daarop ontstaat – ondanks het relatief vroege uur – een bescheiden moshpit.

Fotografie: Paul Bergen voor Villamedia.

Hoofdredacteur Ullah zag ‘zijn’ muziekrecensent Willem Schouten zelden zo uit z’n dak gaan, zegt hij. Schouten: ‘Het was top. Ik hoorde dat NRC het vorig jaar een beetje verkloot had, maar ze hebben ’t goedgemaakt.’

‘Vanavond ligt het onderzoekswerk even stil en wordt er niet gespeurd naar fraudeurs’, zo introduceert Ullah Eric Smit, de voormalig hoofdredacteur van Follow the Money. In het publiek dragen FTM-redacteuren t-shirts met de tekst ‘When in doubt, follow the money’. Smit pakt de handschoen makkelijk over. ‘Lang dacht ik dat de hoofdredacteur van De Telegraaf een soort spelshowmaster was. En dan staan we hier in zo’n tochtig hol!’

Grensoverschrijdend
Hij maakt een compliment aan het optreden van NRC, maar vond de muziekkeuze wel een ‘knieval voor het populisme met zulke volkse muziek’. Algauw werpt hij schalkse blikken in het publiek, hij maakt kleine maar beheerste heupwiegjes, soms slaat hij een kreet. ‘Er komt nu een wat minder links liedje. Als je goed naar de tekst luistert, dan is het grensoverschrijdend’, zo introduceert hij ‘Are You Gonna Be My Girl’ van Jet.

Halverwege het nummer ‘So Glad We Made It’ van Sheryl Crow gaat het liedje opeens over in ‘Gay Bar’ van Electric Six. De moshpit ontstaat algauw. Smit schreeuwt de longen uit z’n lijf. Ook de beveiligers in de zaal dansen ingetogen mee. Een luid applaus volgt.

Alexander van Eenennaam van het AD komt woorden tekort. ‘Fantastisch’, sputtert hij. ‘De crossover tussen rock en punk was goed, vooral bij de bassist.’ En terloops meldt hij nog even dat de drummer van de band ‘veel geld heeft verdiend met crypto’ maar hij zijn winst niet kon laten uitbetalen omdat hij het wachtwoord van zijn cryptowallet vergeten is.

‘Ik eet mijn schoen op als we nog een keertje winnen. Ze hebben Wierd Duk vorig jaar laten winnen, dat doet de jury toch niet twee keer’, zegt Marlou Visser, Amsterdam-verslaggever voor De Telegraaf in de rookpauze.

Fotografie: Paul Bergen voor Villamedia.

‘Nu volgt een stukje diversiteit’, zegt hoofdredacteur Ullah terwijl hij de band van De Telegraaf – The Chocolate Letters – introduceert.

Witte mannen
Op het podium staan zeven witte mannen. ‘Ik zag ze bij de Volkskrant en NRC al turven’, grinnikt hij. Koen Nederhof blijkt een stem te hebben die zeer geschikt is voor een hoge uithaal in ‘Impossible’ van Nothing But Thieves.

Niels Rigter heeft een soort Afrikaanse trommel meegenomen. Er wordt gedanst en gegild alsof het om een boyband gaat. Het repetoire doet erg SkyRadio aan: opnieuw Uptown Funk. Terwijl De Telegraaf bezig is aan haar slotakkoord delen medewerkers van de Volkskrant opeens glowsticks uit in de zaal.

Bij ‘Genie in a bottle’ blazen de zangeressen van de Volkskrant al het geluid uit hun stembanden. En bij La Solitudine van Laura Pausini worden de glowsticks inderdaad tevoorschijn getoverd. De zangeressen werpen kushandjes het publiek in. ‘Dit was een posterhit, omdat ik er zo naar smachtte. En dat doen we nog steeds’, zo introduceert Emma Curvers ‘Ademnood’ van Linda, Roos en Jessica uit 1995.

Fotografie: Paul Bergen voor Villamedia.

Het nummer wordt sterk ondersteund door synths. Er wordt meegeschreeuwd, er gaan glazen bier de lucht in bij het applaus. De beveiliging bekijkt het tafereel met een zucht. De Volkskrantgroupies applaudisseren alsof hun leven ervan afhangt. ‘Dit was het totaalpakket’, oordeelt de jury. ‘Veel vrouwen, vreemde talen. Het had alles.’

De ‘Gen Z’ers van Mediahuis’, C.Tru, willen volgend jaar ook meedoen, zegt Senna Brammer, ondanks dat het project van de uitgever nog geen definitieve naam heeft. ‘We hebben een scoop voor je: we gaan de boomers verslaan!’, zegt ze zelfverzekerd, ondanks dat de band nog geen naam noch bandleden heeft.

Spanning
Het Algemeen Dagblad maakt haar opwachting in stemmig zwart. ‘Wat fijn om hier in het hol van de leeuw te zijn. 020 kan wel een beetje 010 gebruiken’, is hun cynische commentaar. Het is de eerste keer dat de band, op het oefenen na, optreedt. Ze vinden het spannend. Bij Daddy Cool van Boney M gaan de zwarte kledingstukken uit en komen er glitterjurkjes onder vandaan. De danspasjes zijn ook geoefend.

Fotografie: Paul Bergen voor Villamedia.

Bij Gimme Gimme Gimme van ABBA gaat de zaal los. ‘Rennie Rijpma kan trots zijn’, zegt Ullah. ‘Twee fashionista’s’ noemt de jury de twee zangeressen. ‘Een band met potentie uit Rotterdam.’

De sfeer is inmiddels baldadiger. Als de DJ ‘You’re the greatest lover’ van Luv inzet breekt er een polonaise uit.

The Black Mondays van het FD mogen de avond afsluiten. Het podium staat ramvol en ze rijgen de hits aaneen. Van ‘Baby One More Time’ van Britney Spears naar ‘Murder On The Dancefloor’ van Sophie Ellis-Bextor tot ‘I Was Made For Lovin’ You’ van Kiss. Eric Smit staat mee te zingen in de zaal.

En de band krijgt een zinderend applaus. ‘Wat een enorme energie’, zegt Mischa Spel van NRC. ‘Een fantastische show van jong tot oud’, zegt ze over de samenstelling van de band.

Zuur
De jury trekt zich terug voor beraad en het hek is van de dam. De DJ heeft inmiddels het mapje ‘Goud maar fout’ geopend: ‘Viben’ van K-Liber, ‘Ik ga zwemmen in Bacardi Lemon’ van Mart Hoogkamer. Een Telegraaf-medewerker vraagt aan een eindredacteur van de Volkskrant: ‘Mag ik jouw glas zien? Zit er zuur in?’.

De biertap is inmiddels leeg: het barpersoneel staat flesjes bier in glazen te gieten. Hoofdredacteur Kamran Ullah van De Telegraaf laat vrijdag weten dat het bier rond de klok van half tien op was. Bij de nabijgelegen Makro zijn er in allerijl nog een aantal fusten en kratten bier gehaald. Volgens de beveiliging liepen er zo’n 280 man rond.

Na twintig minuten wordt een aantal bloemenboeketten de zaal ingedragen. Ullah heeft alvast de voorpagina van de NRC van vrijdag in z’n handen. ‘Die gaan we hier zo drukken.’ NRC en het AD blijven als favorieten over. Het Rokin versus het Delfseplein.

En NRC gaat uiteindelijk met de winst naar huis. ‘We hebben de onderbuik eindelijk gevonden’ zegt Stephane Alonso. De NRC’ers vieren het feest alsof Feyenoord gehuldigd wordt. Na ‘We are the champions’ speelt NRC een toegift – het duurt eventjes, want één bandlid is zoek – en uiteindelijk ontstaat op ‘Follow the leader’ een polonaise in de zaal.

‘Enorm cringe. Dan merk je toch dat je bij De Telegraaf bent’, zegt Eeva Liukku, hoofdredacteur van het Rotterdamse Vers Beton die vanavond rechtstreeks van de beëdiging van de nieuwe Rotterdamse burgemeester Carola Schouten is gekomen om haar broer Antii Liukku van het AD te ondersteunen over de polonaise.

De NRC’ers zijn vereerd met hun winst, maar algauw slaat de euforie om in twijfel. ‘Hebben we eigenlijk wel plek op het Rokin voor zoveel mensen?’, vragen ze zich af. ‘Dat zijn zorgen voor later!’