De Schepping van fotograaf Martin Roemers

Mumbai. Elke ochtend wandel ik langs een fantastische oude zwarte auto. Het is een billboard op wielen van een tapijtwinkel. Vanwege alle veranderingen in mobiliteit denk ik al lang na over een project over het voertuig. Deze auto zou ik kunnen gebruiken voor een test.

Via een Facebook-oproep ontmoet ik fixer Abhijeet en hij regelt toestemming van de tapijtwinkel, een schaduwrijke locatie, een groot wit doek, statieven, een busje en assistenten.

Ik heb nog twee dagen voor ik vertrek naar Nederland. Voor de locatie heeft Abhijeet twee afspraken gemaakt. Samen bezoeken we de ‘dean’ van de kunstacademie voor een fotoshoot in de tuin. De decaan vraagt me om een brief van mijn galerie. Bij gebrek hieraan vraagt hij me om zelf een brief te schrijven en of ik over drie uren maar terug wil komen. In de tussentijd gaan we naar locatie twee.

De galeriehoudster toont het rommelige erf achter haar kunstgalerie. “Normaal kost het 10.000 dollar voor een fotoshoot maar voor jou 5.000” zegt ze. “Out of the question”, antwoord ik en we gaan terug naar de kunstacademie voor het antwoord.

“Hier kan ik niet over beslissen” zegt de decaan en vraagt of ik een nieuwe brief wil schrijven aan de directeur. Waarom zeg je dat niet meteen denk ik. Geïrriteerd en gehaast gaan we naar de tapijtwinkel. Kunnen we het morgenochtend heel vroeg voor de winkel doen? De eigenaar is zichtbaar nerveus omdat ik geen gemeentelijke vergunning heb voor een fotoshoot. Hij is bang voor de politie en bang voor klagende buren. Uiteindelijk gaat hij akkoord.

De volgende ochtend sta ik volgens afspraak om 06:00 uur voor de winkel. De straat is leeg, er is niemand… Geen Abhijeet, geen eigenaar, geen assistenten. Ik bel Abhijeet, hij komt zo en zegt dat de crew is verdwaald. Om 07:30 uur is iedereen aanwezig. We moeten opschieten want de opkomende zon kan de foto doen mislukken. De assistenten timmeren het witte doek met spijkers op twee verroeste pijpen en zetten de backdrop op zijn plek. De auto wil niet starten en het zonlicht komt al gevaarlijk dichtbij. We duwen de auto het zeil op en dan stopt een politieauto. Wat we aan het doen zijn vraagt de agent. “Morgen gaat de auto naar de sloop en we maken nog even een paar foto’s” zegt Abhijeet. De politieman knikt en rijdt door. In de ochtendspits rijden fietsers en brommers door mijn beeld. Op verkeersvrije momenten maak ik de foto’s. Net voordat ik echt last krijg van de opkomende zon ben ik klaar. Pff! Ik neem afscheid en vertrek.

Op mijn hotelkamer bekijk ik de beelden. Het object is rijk aan details maar voelt….leeg. Ik bel Abhijeet en vraag of iedereen morgen terug wil komen voor een tweede shoot, deze keer met chauffeur.

De volgende ochtend wordt geroutineerd de ‘studio’ opgebouwd. De chauffeur gaat zitten en ik maak het portret. En dan valt alles op zijn plaats. De menselijke aanwezigheid voegt emotie, diepgang en zelfs ambiguïteit toe. Vanaf dat moment weet ik dat dit geen project over voertuigen wordt – het is een project over mensen en identiteit, waarbij het voertuig als lens wordt gebruikt.