website over journalistiek

x

Villamedia heeft een app

 

Exclusieve inhoud Sluiten

Een NVJ-lid heeft dit artikel met je gedeeld. Gratis een maand alles lezen? Klik hier.

Een NVJ-lidmaatschap geeft je recht op:

  • Persoonlijk advies
  • Juridisch advies & rechtsbijstand
  • Perskaart
  • Korting op cursussen
  • Villamedia magazine

Word lid Verder lezen

Cécile Koekkoek: ‘Ik wil niet het licht uitdoen bij de VARAgids’

Jolan Douwes — Geplaatst in Werk op Monday 16 July 2018, 11:18

© Archief Cécile Koekkoek/Truus van Gog

Interview Gevleugelde woorden van Cécile Koekkoek: ‘Ik ben de VARAGids’. Tot ze een paar maanden geleden stage ging lopen bij tv-talkshow Pauw. Daar kreeg ze zo veel ideeën voor een tv-programma dat ze een pilot mag maken. Loopbaaninterview met een hoofdredacteur die eerlijk zegt: ‘Het frustreert me als andere ouders langs de lijn vragen: “De VARAgids, bestaat die nog?”’

In de hal van BNNVARA komt Cécile Koekkoek (46) aanlopen in een zwierige, gele jumpsuit. De hoofdredacteur van de VARAGids heeft een massief boek onder haar arm. Het is het voorwerp dat moet symboliseren hoe ze in haar werk staat. Een jeugdfoto heeft ze de avond ervoor al gemaild. Bij het koffieautomaat geeft ze daar vast commentaar op. ‘Toen was ik nog schattig, hè. Al zei mijn man dat ik die frons nog steeds heb als ik zit te schrijven. Niemand durft me dan iets te vragen.’

Als Koekkoek leest welke hoofdredacteuren al ­eerder een loopbaaninterview voor Villamedia hebben ondergaan, zegt ze meteen ja. ‘Wat een mooi rijtje om tussen te staan’, mailt ze. Anders dan bij Arendo Joustra (Elsevier) en Joost Oranje (Nieuwsuur) heeft ze er geen bezwaar tegen om een jeugdfoto te laten zien. Op het dakterras van het omroepgebouw kijkt ze via haar ­mobiel naar het fotootje van het 3-jarige meisje.

Waarom deze foto?
‘Mijn vader heeft hem gemaakt in de tuin van mijn oma. Daar kwam ik graag en vaak. De foto heeft iets Zweeds, met mijn blonde haar en het groene gras. Bij mijn oma leek het altijd zonnig te zijn. Zij had een goede smaak, met een voorkeur voor muziek, kunst en cultuur. Als kind zat ik altijd in modetijdschriften te bladeren die ze op een stapel had liggen. Ik herinner me Madame en Vogue. Op deze foto ben ik heel geconcentreerd bezig. Ik hoor nu nooit meer dat ik schattig ben. Wel opgewekt, zorgeloos en vrolijk. Dat was ik als kind al.’

In Runner’s World zei je dat je nooit zorgen hebt.
‘Ik lig nooit ergens wakker van. Dat heb ik te danken aan mijn karakter en mazzel. Ik durf het bijna niet te zeggen als ik van jonge mensen hoor hoeveel tegenslagen ze hebben. Als tiener was ik heel bang dat mijn moeder zou overlijden, maar dat is niet gebeurd. Ik kom uit een veilig nest met een stevige basis.’

Wat gaven je ouders je mee?
‘Dat zorgeloze en blije hebben ze gestimuleerd. Ik had vaak de slappe lach met mijn broer. Mijn moeder was heel consequent in het vasthouden aan rust, reinheid en regelmaat. Ze gaf me een moreel kompas mee waar ik als hoofdredacteur veel aan heb. Ik weet snel of iets bij het blad past of niet. Ik ben geen twijfelaar. Als ik een zin lees die ik te ver vind gaan, moet hij eruit. Ik ben daar soms te streng in. Het gevoel voor smaak heb ik weer van mijn oma.’

Waar speelde je als kind mee?
‘Ik las niet eindeloos boeken en ik speelde niet met Playmobil. Het liefst zat ik de hele dag te kletsen, met vriendinnetjes of met mijn moeder. Ik had veel aandacht nodig, maar ik was ook heel sociaal. Nu geef ik ook graag aandacht aan mijn kinderen of aan de redactie. Als hoofdredacteur ben ik niet directief – wanneer ik mensen om me heen verzamel, vind ik niets leuker dan er samen iets moois van maken.’

Als tv-gast bij Voetbal Inside stond je een paar jaar geleden ook in de aandacht.
‘Tv-optredens zijn een bron van twijfel voor me. Ik word vaak gevraagd om over voetbal te praten, maar ik ben geen voetbaljournalist. Wel een vrouw, ja, en ik houd van voetbal. Maar dan zit ik naast journalisten die al veertig jaar wedstrijden analyseren. Als een miljoen mensen hebben gekeken, voel ik me de volgende dag altijd een beetje aangerand.’

Welk voorwerp staat symbool voor je werk?
‘Dit boek over 50 jaar New York Magazine zegt iets over mijn loopbaan. Na mijn studie moderne letterkunde wilde ik iets doen met tekst, interviewen, journalistiek. In 2000 heb ik eerst gesolliciteerd bij het tv-programma ‘De nieuwe wereld’ van de VPRO. In het gesprek liet ik het woord ‘leuk’ vallen. ‘Dat woord gebruiken we hier niet’, kreeg ik te horen. Ik werd niet aangenomen. Toen zag ik een vacature bij de VARAgids als webredacteur. De hoofdredacteur was Daan Dijksman. Bij hem ging ik in de leer.

Het interview gaat verder onder de foto



Een erudiete, intellectuele man die veel wist van de Amerikaanse journalistiek. Hij bracht me in contact met tijdschriften als Vanity Fair en New York Magazine. De mix van highbrow en lowbrow die laatstgenoemde hanteert, is een grote inspiratiebron voor me geweest. De sandwichformule van de VARAgids is wat mij betreft nog steeds van toepassing, al zou ik het nu anders verwoorden: verheffing van het volk. In andere Nederlandse bladen zie ik rubrieken terug die één op één zijn overgenomen uit New York Magazine. Wij hebben er ook uit gejat. Het gaat dan om een bepaalde stijl, typografie, opmaak, fotografie en papiersoort. Onder druk van de bezuinigingen heb ik ervoor gestreden dat we gerenommeerde schrijvers en journalisten konden vasthouden. En dat is gelukt. Daar ben ik trots op.’

Je praat in de verleden tijd.
‘Ja, ik ben er een tijdje tussenuit. Ik heb acht weken meegelopen met de eindredacteur van Pauw. Mijn stage was afgesproken voor drie maanden, maar ik vond het lastig om op een rijdende trein te stappen. Ik had zin om een nieuw programma te maken met mensen die ik zelf kan kiezen. Daar kreeg ik allemaal ideeën voor bij Pauw. BNNVARA geeft me nu de kans dat format voor NPO3 te ontwikkelen. Ik moet het nog vaag houden, maar het is een cultuurprogramma met en voor jongeren.’

Je wilt een nieuwe richting op?
‘Ook om mezelf te ontwikkelen. Een televisieprogramma heeft een andere vorm dan een magazine, maar het komt op hetzelfde neer. Het is wel lastiger om in vijf minuten tot de kern te komen en onderwerpen goed neer te zetten. Ik maak het mezelf ook niet gemakkelijk door er mensen bij te vragen die niet uit de televisiewereld komen.’

Hoe moet de VARAgids verder zonder jou?
‘De gids is in meer dan goede handen bij waarnemend hoofdredacteur Roy van Vilsteren.’

Heeft je mogelijke overstap ook met de dalende oplage­cijfers te maken?
‘Ik wil niet het licht uitdoen bij de VARAgids.’

Mag ik je zo citeren?
‘Wie wil er nog een abonnement op een tv-gids? Ik kan de oplagedaling (2,2 procent in 2017, in totaal nog 160.000 abonnees, red.) niet kenteren. De VARAgids staat goed bekend in de mediawereld. Maar het heeft me altijd gefrustreerd als ik langs de lijn sta bij voetbal of hockey en andere ouders vragen waar ik werk. (Met verbaasde stem:) De VARAGids, bestaat die nog? ‘Natuurlijk kan ik het blad restylen om nieuwe abonnees te trekken. Maar veel trouwe lezers zijn verknocht aan onze formule. We kunnen beter zorgen dat we hen houden. Daarom organiseren we nu kleinschalige en persoonlijke evenementjes, zoals de Lieve Eus-middag – genoemd naar de brievenrubriek van Özcan Akyol – en de Tour de France-avond met columnist Mart Smeets. Daar komen betrokken, dankbare lezers op af. Ze houden echt van ons.’

Je zei weleens: ‘Ik ben de VARAgids.’
‘De inhoud van de VARAgids sluit aan op mijn interesses, hoewel ik tegenwoordig meer bezig ben met jongerencultuur, straatcultuur en popcultuur en de verbanden daartussen. Waar in de gevestigde journalistiek nog geregeld wordt gediscussieerd over bijvoorbeeld ­Zwarte Piet, hebben jongeren al een enorme stap gezet. Die denken niet meer zo zwart-wit. Daar kunnen we een voorbeeld aan nemen. Of het op televisie, radio, in een tijdschrift of op internet is: ik wil weer verdiepen, duiden en culturele dwarsverbanden leggen. Ik heb er vertrouwen in dat dat nieuwe geluid zal worden opgepikt.’

Vanwege de zomervakantie, elke dag een groot interview op Villamedia. Lees alle interviews hier.

CV Cécile Koekkoek

Geboren in Breda in 1972
Getrouwd, drie kinderen (13, 14 en 15 jaar)

Werkervaring
2018: Ontwikkeling late night-programma voor NPO3
2018: Korte detachering bij eindredactie Pauw
2000-heden, onder meer: Uitgever (VARAgids (sinds 2014), Hoofdredacteur en columnist (sinds 2010), Chef en interviews (2006-2010), Eindredacteur (2003-2006), Webredacteur (2000-2003)

Nevenactiviteiten
2017: Boek ‘Gerard den Haan – Schoppen en slaan’
2015-2016: Columnist Voetbal Inside
2014-2017: Commissaris NAC Breda, media & communicatie
2014-heden: Gast in talkshows op radio en tv over voetbal en popcultuur
2010: Interviewbundel ‘Mannen met lang haar’

Opleiding
1990-1998: Universiteit van Amsterdam, Nederlandse taal- en letterkunde

Nog geen reacties

Om te reageren moet je een Villamedia Account hebben en moet je eerst ingelogd zijn.

De orde van Chaos 2018