Bij de Schepping van Maarten Kolsloot kwam heel veel handwerk kijken

De redactieruimte van De Gooi- en Eemlander oogt verlaten als ik op 26 juli 2021 langs de houtkleurige bureaus wandel. Het is midden in coronatijd. De meeste journalisten werken thuis. M’n computerscherm pingelt. De redactievergadering begint. Ik heb een idee.

In de dagen daarvoor hoorde ik op vakantie in Zeeland iets over de mishandeling van een Nederlandse man op Mallorca. Flarden drongen onze caravan binnen. Een vechtpartij na een uitgaansavond. Een man in het ziekenhuis. Een man dood. Dat bleek Carlo Heuvelman, een 27-jarige Waddinxvener. De verdachten zouden uit Hilversum komen. Een vriendengroep op vakantie. Tijdens de vergadering opper ik dat we wat met het onderwerp moeten doen. Er blijkt een lijst met namen getipt aan de redactie. Het is het begin van een zoektocht die nu al bijna vier jaar duurt en die journalistiek gezien één thema heeft: handwerk. Heel veel handwerk.

Om te beginnen een online zoektocht die collega’s Eddie de Paepe, Leander Mascini en ik samen uitvoeren. Wat kunnen we vinden over de Hilversumse jongens die mogelijk betrokken zijn? Bestaan ze wel echt? Waar wonen ze? Na een dag hebben we een Exceltabel vol gegevens. En nu? Op pad. Langs de deuren. Een les die leermeester Ton van Dijk al lang geleden aan de hand deed, toen ik nog student was aan de RUG in Groningen, de master journalistiek. Ik hou ervan: ergens op af gaan, niet twijfelen, maar doen. Mensen ontmoeten.

De volgende dagen ontmoet ik een enkele verdachte van het drama op Mallorca. En veel ouders. Ik leg contacten en tik een eerste stuk. Over jongens die op het eiland waren en ouders die het liefst zo min mogelijk zeggen.

De Mallorca-zaak zal in de jaren hierna eigenlijk niet veel anders worden dan de kern van die huisbezoeken: stapje voor stapje bouw ik het verhaal verder op. Ieder stukje informatie als nieuw Legoblokje op het bouwwerk. Veel steentjes maken een groter gebouw.

Het is geen makkelijk werk. De ouders van de Hilversumse verdachten hebben al snel door dat praten niet helpt. De jongens verschuilen zich daar achter, of achter hun advocaten. Een wal van stilte wordt opgetrokken. Stug doorwerken is het devies. Een profiel van de jongens. Een scoop over ingegooide ramen van getuigen. Met ieder klein feit of groter verhaal groeit m’n fascinatie. En groeit het verhaal. Van korte nieuwsverhalen tot langere analyses. En steeds maar weer die verbazing. Over bizar gedrag van verdachten. Over bijzondere gerechtelijke beslissingen. Over gekke rapportages of betwiste getuigenissen.

Als dat kleine verhaal al lang meer is en goed genoeg voor een boek, wordt het nog wat ingewikkelder. Hugo van der Parre tuigt diverse Exceltabellen op met alle mogelijke gegevens uit het politiedossier. Overzicht houden, stapje voor stapje aan het verhaal blijven bouwen. Tot uit al die tabellen, die tientallen verhalen, honderden blogberichten en honderden gesprekken een beeld naar voren komt, dat ik eerder zelf ook niet zag. Een beeld waarin geïntimideerde getuigen en een gemist scenario de hoofdrol vervullen. Het voorlopige eindpunt van een mooie journalistieke trip.