The French Dispatch: een surrealistische afmatting

Hoewel het verhaal niet de prioriteit lijkt te hebben, is de initiële opzet toch interessant: Anderson brengt ons naar een fictief dorpje in Frankrijk, waar het Amerikaanse magazine The French Dispatch huist. Dit magazine moet helaas worden opgedoekt, en in de allerlaatste uitgave worden drie journalistieke verhalen van eerdere edities gepubliceerd. Vervolgens gaan we deze drie verhalen één voor één langs, mede verteld vanuit het perspectief van de betrokken journalisten.

Als je een diepgaand journalistiek verhaal verwacht, dan kom je van een koude kermis thuis. Het journalistieke aspect van The French Dispatch beslaat slechts een minimale rol. Hier en daar zit een anekdote van de betrokken journalisten, maar het biedt niet de diepgang waar je als journalist op hoopt.

Prima, daar valt nog wel mee te leven. Want laten we wel wezen, visueel is de film schitterend. Het decor en de belichting vullen elkaar naadloos aan, en de acteurs weten daarbinnen precies hun plek te vinden. Elke scène lijkt net een schilderij. Dit is voor een deel te danken aan het unieke camerawerk van Anderson, waarbij veel nadruk ligt op symmetrie.

Maar er komt een punt van verzadiging. Mijn bewondering begon gaandeweg plaats te maken voor ongeduld. Want het meticuleus vormgegeven decor en het beheerste camerawerk dat elk detail opvangt, maakt dat de film een trage dynamiek krijgt. Actiescènes zijn niet Andersons sterkste kant, en bij The French Dispatch voelde elke poging daartoe behoorlijk krampachtig en ongeloofwaardig. Er miste temperament, en geloof me, na een uur snak je daarnaar.

Ik moet zeggen dat de verhalen me ook niet zo aanspraken, maar misschien heeft dit meer te maken met de vormgeving van die verhalen dan de verhalen zélf. Tijdens de film was er geen moment dat ik me emotioneel betrokken voelde. Dit heeft twee redenen, te beginnen met het anthologieconcept: de film bestond in feite uit drie losse verhalen. Het risico van deze opzet is dat je bij geen van de verhalen genoeg tijd krijgt om je aan de personages te kunnen hechten.

De tweede reden is – bot gezegd – Wes Anderson. Zijn verhalen en personages zijn niet bepaald het toonbeeld van realisme. The French Dispatch voelt niet als de realiteit, maar als een ontsierde imitatie daarvan. De veelal volwassen personages gedragen zich op specifieke momenten erg kinderlijk, en de verhalen zijn haast absurd te noemen (een gevangenisbewaakster die naakt poseert voor een psychotische schilder, waarom niet?).

Hoe het ook zij, The French Dispatch is een unieke film die je niet snel vergeet. Hoewel ik er niet echt van heb kunnen genieten, heb ik hem wel kunnen bewonderen. Als je op zoek bent naar een spannend verhaal over de journalistiek, dan raad ik deze film niet aan. Maar voor de arthouse-fans onder ons zal deze film zeker het bekijken waard zijn.