Mediacolumn: Te Biecht
Ton Lankreijer verzorgt een wekelijkse mediacolumn op Villamedia. In zijn eerste bijdrage gaat hij in op de rol van een columnist/recensent. Bij de Volkskrant stopte onlangs Wim de Jong als tvrecensent. Lankreijer: "Het verschil tussen mij en Wim is alleen dat ik achteraf niet ga zitten mekkeren over welk teer zieltje ik regelmatig geraakt heb. Ik was gek op relletjes in het bekrompen omroepwereldje en kan daar nog steeds smakelijk om lachen, want dat is nu juist een leuke bijkomstigheid van het metier van criticus.''
Koud terug uit Bali. Op straat wordt daar de Jakarta Post verkocht met alleen een beschreven voorpagina. De rest van de krant is blanco, maar dat merk je pas als je al betaald hebt aan de sluwe krantenverkoper, breedlachend op zoek naar alweer de volgende, onnozele toerist.
Thuis, worstelend door oude kranten en tv-gidsen, valt mijn oog op een combinatie van lafheid en hoogmoedswaanzin in de VPRO-gids van de afgelopen week. Onder de kop ‘Wim is weg’ interviewt Elja Looijestijn vertrekkend televisierecensent Wim de Jong van de Volkskrant.
‘Ik heb er spijt van dat ik tegen sommige mensen zo tekeer ben gegaan’ laat onze diehard weten. ‘Ik had me niet gerealiseerd dat Cees Grimbergen (Rondom Tien) ook een freelancer is die moet knokken voor een programma, en als hij neergesabeld wordt in de krant, heeft hij natuurlijk minder kans bij de omroepbazen.’
Die Wim. Hoofdrolspeler in de reallife soap ‘een held neemt afscheid’
Volgens mij heeft Wim de Jong een heel ander probleem. In de twintig jaar dat ik meeloop in Hilversum, zowel als televisierecensent als programmamaker, is de naam van Wim de Jong nog nooit gevallen in mijn nabijheid. ‘Ik wilde zo weinig mogelijk weten over de achtergronden van programma’s’ ontboezemt Wim aan Ilja, en met zijn eigen uitspraak illustreert hij daarmee haarfijn de inhoud en de kwaliteit van zijn stukjes. Nooit een bijdrage om je maar enigszins over op te winden en erger nog, nooit een stukje dat je als maker aan het denken zet tijdens het creëeren van tv.
Beste Wim, een televisierecensent maakt hooguit vijanden onder de ijdelen op het Mediapark, tijdens een redactievergadering wordt de criticus steevast bespot en als zielige voyeur bestempeld. Ik spreek uit eigen ervaring, terwijl ik, net zoals jij, natuurlijk ook heel graag wat meer invloed had willen hebben.
‘Yvon Jaspers zegde haar abonnement op de Volkskrant op’, meldt Wim vol trots als wapenfeit, bij mij was dat Maartje van Weegen en daar was ik toen ook zo retetrots op.
Het verschil tussen mij en Wim is alleen dat ik achteraf niet ga zitten mekkeren over welk teer zieltje ik regelmatig geraakt heb. Ik was gek op relletjes in het bekrompen omroepwereldje en kan daar nog steeds smakelijk om lachen, want dat is nu juist een leuke bijkomstigheid van het metier van criticus.
Een televisierecensent moet niet alleen meedogenloos zijn, ook moet hij juist wèl veel kennis hebben van hoe programma’s tot stand komen. Dan pas kun je inhoudelijk iets toevoegen en sorteer je wel effect op de redactieburelen van tv-makers.
‘Wim is weg’ en Elja Looijestijn heeft blijkbaar zitten slapen tijdens het interview, want zijn bizarre uitspraken worden moeiteloos overgepend. Zorgelijk, voor de doorgaans kritische VPRO-gids.
Wim is inderdaad weg, maar hij geeft toch nog even advies aan zijn opvolger Jean Pierre van Geelen. ‘Laat die zurigheid vooralsnog maar zitten en schiet niet te snel vanuit de heup. Je moet nog zo lang mee.’
De volgende softie bij de Volkskrant is geboren.
Praat mee
8 reacties
josje de Ru, 3 februari 2009, 19:03
tja Ton, wat zalk zeggen? Je hebt een hoop woorden nodig om je eigen tere zieltje te redden?? Flauw, maar nee, ik vind het niet zo’n leuk stukje dus. Wat kan mij nou schelen wie of wat Yvon Jasper de bons geeft of Maartje van Weegen? Ik ben totaal niet geinteresseerd in de hierarchie en de elleboogjes in omroepland dus vertel iets leuks of toevoegends aan deze wereld en ga niet van begin tot eind je vergelijken met een of andere Wim die niemand kent… Ik hou van een goeie grap en veel relatveringsvermogen, as you know…..
Jan, 3 februari 2009, 21:20
Recensie, tsja…wie neemt dat nu serieus? Als ik eens een stuk lees van een concert waar ik ben geweest, staan er altijd minimaal drie fouten in. Deze stukjesschrijvers zijn dus gewoon lui. En de meeste stukjes zijn ook altijd voorspelbaar. Meteen schrappen die onzin. Dank u.
kim, 3 februari 2009, 21:49
wim de jong was echt een superduffe gast. keek alleen maar de wereld draait door en schreef daarover. gaaaaaap. duidelijk gevalletje van te lang in dezelfde wereld rondgehangen. snel op de boot zetten en nooit meer terugkomen. dank u.
ton lankreijer, 3 februari 2009, 22:12
Het gaat er niet om dat IK mijn eigen zieltje moet redden, dat is zo rein als het verderfelijke Hilversum zelf.
Ik verbaas me over de zelfoverschatting van een tv-recensent en daar schrijf ik over.
De Volkskrant is een serieus medium, laten we daar vooralsnog vanuit gaan, dus mag je meer verwachten van een dagelijke tv-recensent.
Wim de Jong heeft inderdaad misschien te lang in hetzelfde wereldje rond gelopen, daar lijden we overigens allemaal aan in Hilversum. We zouden allemaal eens een tijdje bij de plantsoenendienst moeten werken, eens!
De recensent als luie, voorspelbare prediker?
Dan doet ie het dus niet goed, mogen we concluderen. Recenseren vraagt om altijd weer originaliteit, nieuwe invalshoeken, vermijden van een vast stramien, iedere dag een nieuwe uitdaging. Dat is Wim de Jong dus blijkbaar niet gelukt en daar betrap ik hem op!
Jan, 4 februari 2009, 01:25
Over tv recensies heb ik geen mening, die heb ik nog nooit gelezen (wie wel?), het gaat mij om de stukjes over concerten. Regelmatig lees ik over songs die niet gespeeld zijn en andere onzin. Dan hebben die stukjesschrijvers niet goed opgelet, of ze zijn gewoon na drie nummers vertrokken richting café.
ton lankreijer, 4 februari 2009, 06:34
beste Jan,
muziek recenseren vraagt om een nog langere adem van de recensent, om nog meer kennis van alle genres en vooral niet bevooroordeeld.
Ik vind NRC en Volkskrant overigens wel kundig als het om muziek resenseren gaat. Je kunt het niet altijd met ze eens zijn omdat jouw favoriete band wordt neergesabeld, de argumentatie deugt vaak wel.
Zelf heb ik ook geen ervaring met stukjes waaruit blijkt, dat de recensent al met een kado gekregen cd huiswaarts is gegaan.
Jan Dijkgraaf, 4 februari 2009, 07:45
Maar wanneer verschijnt nou de eerste column van Ton (van) Lankreijer?
Frank, 4 april 2009, 10:08
Die wekelijks column verschijnt wel zeer onregelmatig.