Cindy Zhu Huijgen: ‘In China werkt het vaak het beste om vooraf geen contact op te nemen en opeens voor de deur te staan’

捡拾证明, jianshi zhengming, bewijs van vondst

Het eerste wat mij opviel toen ik met de taxi van het vliegveld naar mijn hotel reed, waren de hoge gebouwen. Mijn geboorteplaats Guiyang ligt tussen de bergen in het zuiden van China en is de hoofdstad van de provincie Guizhou.

Ik was er al acht jaar niet geweest en het was in die tijd flink gemoderniseerd. Van het armoedige bergstadje dat mijn ouders in 1993 aantroffen toen ze mij kwamen ophalen, was niets meer over. Nu had het vliegveld een overdekte terminal, was mijn hotel niet het meest luxueuze gebouw van de wijk en vond ik om de paar honderd meter een plek met goede koffie.

Ik had een paar dagen om erachter te komen wat voor documenten het weeshuis of de lokale autoriteiten over mijn adoptie hadden gearchiveerd. Van andere geadopteerden had ik begrepen dat zij via een Chinese tussenpersoon hun jianshi zhengming (bewijs van vondst) boven tafel hadden gekregen. Daarin stond onder meer op welke dag iemand was gevonden, door wie, op welke plek en onder welke omstandigheden.

Voordat ik naar Guiyang kwam, had ik mijn moeder gevraagd om alle adoptiepapieren die zij had te sturen. Ik kreeg zestien pagina’s aan scans in mijn e-mail. Het waren documenten die ik niet eerder had gezien. Onder meer: mijn Chinese paspoort, een statusrapport van Stichting Kind en Toekomst en een verklaring van een Nederlandse arts waarin werd gesteld dat ik volgens röntgenfoto’s van polsen en onder- en bovenarm niet 3,5 jaar maar 2,5 jaar oud moest zijn. De verklaring van de arts had als gevolg dat mijn ouders mijn geboortejaar officieel van 1990 naar 1991 lieten veranderen.

Om te controleren of mijn moeder alle documenten had die in Nederland bekend waren, stuurde ik het adoptiebureau een mail. Ik was een van de eerste kinderen die vanuit China via Stichting Kind en Toekomst door Nederlanders werden geadopteerd. De organisatie had besloten geen nieuwe verlenging aan te vragen voor hun internationale adoptievergunning toen deze in november 2020 verliep. Een maand daarvoor oordeelde de rechtbank dat een rechtszaak was verjaard waarin een geadopteerde Nederlandse vrouw uit Sri Lanka de Nederlandse staat en Stichting Kind en Toekomst verantwoordelijk stelde voor misstanden bij haar adoptie.

Ik kreeg binnen vierentwintig uur antwoord van de stichting en na een paar keer heen en weer mailen, ontving ik kopieën van alle documenten die ze over mij hadden. De gegevens kwamen overeen met die van mijn moeder.

Over mijn tijd in China wist ik alleen dat ik eerst in een weeshuis van de overheid zat en daarna werd verzorgd door een Nederlandse vrouw die zich had opgeworpen als pleegmoeder. In de documenten stond de naam van dat staatstehuis: Guiyang Tehuis voor Kinderwelzijn. Het bestond nog steeds en lag vlak bij het vliegveld, ongeveer een halfuur met de taxi van mijn hotel vandaan.

Ik ging er zo vroeg mogelijk heen en zat vermoeid, maar vol adrenaline in de taxi. Van de spanning had ik nauwelijks geslapen, het meest vreesde ik dat ik niemand te spreken zou krijgen. In China werkt het vaak het beste om vooraf geen contact op te nemen en opeens voor de deur te staan. Dat was ook de strategie die ik voor deze reis gebruikte. Ik had geprobeerd om telefonisch contact op te nemen met de lokale autoriteiten, maar toen zij niet antwoordden, was ik op het vliegtuig gestapt.

‘Hier is het,’ zei de taxichauffeur. Ik bedankte hem en trof een verlaten bouwterrein aan. Door de poort bij de ingang zag ik dat er steigers rondom lege gebouwen stonden. Ik kon mij niet voorstellen dat daar kinderen in woonden, maar volgens een oud bushokje was dit inderdaad het Guiyang Tehuis voor Kinderwelzijn.

‘Wat kom je hier doen?’ vroeg de bao’an (beveiliger) van het terrein.

‘Hallo! Ik ben op zoek naar mijn dossier.’ Ik legde hem uit dat ik ooit in dit kindertehuis had gewoond, maar de man had daar geen geduld voor.

‘Je kunt niet naar binnen, het tehuis zit in lockdown!’ zei hij. Het was dezelfde smoes die ik tijdens het Chinese zerocovidbeleid drie jaar lang had gehoord. Ik probeerde hem ervan te overtuigen iemand anders te bellen, maar hij wuifde me weg.