In memoriam: Sebastian Schramm

Wezenloos, sprakeloos. Ik wilde het checken, double checken en nog eens en nog eens. Het is de keiharde waarheid, Telegraaf-journalist Sebastian Schramm, een van mijn beste en leukste vakgenoten die ik in 47 jaar journalistiek leerde kennen, is niet meer onder ons. Hoe geliefd hij bij veel collega’s en vrienden was werd me in de uren en dagen daarna wel duidelijk.

Het raakt ons diep, maar mijn gedachten gaan vooral uit naar de mensen die het dichtst bij hem stonden, in het bijzonder zijn dochter. Wie Sebastian op de sociale media volgde – en dat waren er vele duizenden – weet dat hij tot de meeste liefdevolle vaders op onze planeet hoorde. En de man die menig egeltje van de hongerdood redde.

Ik herinner me Sebas vooral als een uitstekende, hardwerkende journalist met een groot netwerk in Dordrecht en omstreken; slim, doortastend, analytisch, maar ook een warm en humoristisch mens. Ik leerde hem kennen toen de zaak van het Meisje van Nulde ging rollen en het spoor naar Dordrecht liep.

Ik werkte voor RTV Rijnmond, hij voor AD/De Dordtenaar, maar dat duurde niet lang. Na een conflict nam hij op staande voet ontslag. Op mijn vraag of dat nou wel zo handig was kwam al snel het antwoord: hij werd binnengehaald bij de Rotterdamse redactie van De Telegraaf. Vanaf dat moment trokken we vaak samen op: twee weten meer dan een.

Zijn collegialiteit was groots. Toen ik op de door mij verafschuwde sociale media eens een paar gekken op m’n nek kreeg, legde hij de typetjes uit dat ik gewoon mijn werk deed.

“Heb je een rol voor me?” Dat was ongetwijfeld zijn meest gestelde vraag op mijn WhatsApp. We troffen elkaar dan ook vaak op de rechtbank. Daar kregen we (te) vaak de ultieme bevestiging dat het nieuws altijd op straat lag en zeker niet gehaald kon worden bij voorlichters van politie en Openbaar Ministerie. Althans, een enkele goede bron - ‘je hebt het niet van mij’ - daargelaten. Privé trokken we ook samen op, Feyenoord en FC Dordrecht waren gedeelde interesses en ook het wedden op voetbalwedstrijden konden we niet laten, waarbij we elkaar plagend de winnende combinaties stuurden.

Ons contact verwaterde privé toen hij een relatie kreeg en de vaak voor Einzelgänger versleten Sebas gewoon gelukkig was met huisje, boompje, beestje. Die relatie ging stuk, maar een jaar of zes geleden kwam er een nieuwe en zover ik kon overzien lachte het leven hem weer toe. Ik heb me deerlijk vergist, want dat leven hield op woensdag 17 juli abrupt op. Waarom hadden we de laatste tijd zo weinig contact, vroeg ik me af. Veel van zijn oude vrienden zeiden de afgelopen dagen precies hetzelfde.

We kunnen het niet meer repareren. Sebastian Schramm is er niet meer. 

Thijs Blom,
Journalist Rijnmond, projectleider Samenwerking Omroepen en columnist Dordt Centraal