Het motto van ‘Snackspert’ Eke Bosman: ‘Als je zondigt, doe het dan goed’
Eke Bosman is naast redacteur/producer bij Radio 538 ook de ‘Snackspert’. In die hoedanigheid steekt hij op een uitdijend platform zijn liefde voor snacks niet onder stoelen of banken. Binnenkort worden zijn snedige recensies gebundeld in een boek. Een interview over een uit de hand gelopen grap/hobby.
‘Jij bent de Snackspert, dus zeg maar waar we heen gaan’, schrijf ik voorafgaand aan Eke Bosman (31). Zo belanden we in ‘Le Smash’ in Amsterdam-Zuid. Het personeel kent ‘m inmiddels en hij deelt high fives uit, wellicht na een eerdere - zeer lovende - recensie.
‘Wat is je favoriete burger?’, vraagt hij na het plaatsen van de bestelling. Geen idee, eigenlijk. ‘Wacht maar’, zegt Bosman, ‘de kans is groot dat dit ‘m is’.
Tijdens het wachten op onze bestelling vertelt hij vol passie over de bereidingswijze - ‘de burger wordt gesmásht’ - alsof het hogere wiskunde is.
De burger zelf is in luttele tijd verorberd. Hij komt superlatieven tekort. In zijn eigen recensie omschrijft Bosman hem als ‘een superhitsige tongzoen’. Waarvan akte.
Als ik aan een vriend vertel dat ik Bosman ga interviewen, vraagt deze vriend: ‘Wil je hem vragen hoe het komt dat hij nog niet tonnetje rond is van alle snacks’.
Nou?
Lachend: ‘Ik ben inmiddels in de dertig. In tien jaar ben ik wel tien kilo aangekomen.’ Serieus: ‘Mensen denken vaak dat ik élke dag een snack eet. Da’s niet zo. En áls ik snack voor een recensie, dan eet ik de snack vaak niet helemaal op. Het gaat om de smaak, de eerste hap moet goed zijn’.
Vier dagen per week werkt Bosman voor Radio 538. Vrijdag is de ‘snackdag’, de dag om zich volledig op zijn ‘uit de hand gelopen hobby’ te storten. De recensies van Bosman vinden gretig aftrek via Instagram, TikTok en hij heeft een rubriek in de zaterdagkrant van Het Parool. Hij reist heel Nederland door - ‘ik wil niet dat het te Amsterdams wordt’.
Je zegt het zelf: een “uit de hand gelopen hobby”. Hoe is het begonnen?
‘Ik ben dól op frikandellen. In 2014 studeerde ik aan de School voor Journalistiek in Utrecht. Daar stond ik bekend als een van de grootste snackfans. Op een verjaardag zei iemand: “Weet je wat jij moet doen? Snacks recenseren. Nou, ik weet nog wel een naam voor je: Snackspert”. Allitereert lekker, dekt de lading. Voilà.’
Een onschuldig account voor intimi dus. Hoe kom je dan aan 110 duizend volgers?
‘Het “nadeel” was dat mijn vrienden grotendeels in de journalistiek werken. Een vriend werkte destijds bij Man Bijt Hond en tipte mijn account aan de redactie. In hetzelfde tijdperk was gezond eten een enorme hype, met Rens Kroes voorop. Als tegenbeweging schreef Linda de Mol in haar blad een column met de strekking: mogen we ook eens een keertje ongezond doen? Ik was de juiste persoon op de juiste plek op het juiste moment. Soms heb je het gewoon even mee.’
Wat is je werkwijze?
‘Het draait grotendeels om tips. Als ik veel tips over één zaak krijg, weet je meestal wel dat er iets goeds te halen valt. En in de supermarktschappen kijk ik of ik iets nieuws zie, bij voorkeur iets dat in heel Nederland te krijgen is. Anders krijg je algauw het verwijt dat het te Amsterdams wordt. Kijk, ik zal het je laten zien…’
Uit zijn broekzak tovert hij zijn telefoon, en in Google Maps staat heel Nederland vol met stipjes van te bezoeken snackgelegenheden. ‘Heel Nederland in snacks’, noemt hij het. ‘Volgens Jan en Ina zijn de goulash eierballen in Steenwijk erg goed.’
‘Aan de hand van tips kun je het kaf wel van het koren scheiden. De zaak waar we net aten, werd in de week van de opening drie keer getipt. Dan weet je wel dat ’t goed is. De Jumbo introduceerde frikandellenplakjes als broodbeleg, bijvoorbeeld. Wat leeft er onder de mensen, dat vind ik interessant.
‘Albert Heijn introduceerde - bijvoorbeeld - vorige week een nieuwe lijn vegan producten. Núl DM’s over gekregen. Maar ik kreeg wel weer berichten over een nieuw Cajunbroodje. Het volk bepaalt. Samen met mijn vriendin houd ik mijn ogen open. Ik was een van de eersten die de Bulgogi-toast van Chun Café recenseerde. Dat geeft een kick. Niet lang erna stonden er rijen voor de tent…’
Zijn dat “Snackspert-rijen”?
‘Dat niet, maar ik heb er wel aan bijgedragen, denk ik.’
Is er niet een moment waarop je verzadigd raakt?
‘Kijk maar naar de kaart. Er is nog genoeg te testen. Straks lig ik op mijn sterfbed met spijt: “Was ik dáár nog maar een keer gaan eten.”’
Of je ligt op je sterfbed wegens een te hoog cholesterol?
Lachend: ‘Een belangrijk detail! Ik laat mijn cholesterol regelmatig checken. Volgende week moet ik weer.’
Restaurantrecensies in kranten hebben vaak een bepaalde stijl. Wollig, soms moet je je erdoorheen worstelen. Jouw recensies zijn het tegenovergestelde.
‘Het is snappy. Ik heb bij NU.nl gewerkt, daar leer je schrijven volgens een vast, strak stramien. Mijn recensies zijn een speeltuin. Ik schrijf in spreektaal, ik hoef mij aan niemand te verantwoorden. Dat geeft zoveel vrijheid. De restaurantrecensies in de Volkskrant en NRC lees ik graag, maar ze zijn voor een oudere, hoger opgeleide doelgroep geschreven. Wat stáát er nou eigenlijk, vraag je jezelf af. Ik wil ook dat mensen van achttien, die geen krant lezen, mijn recensies kunnen lezen.’
Tegelijkertijd kost het broodje wat je eerder noemde 11,50 euro. Het minimumloon van iemand van achttien bedraagt 7,68 euro per uur. Da’s niet erg “toegankelijk”, toch?
‘Dat komt heel vaak voor bij Amsterdamse recensies. Amsterdam is duur. Vandaar mijn wens om mijn pagina ook te voorzien van niet-Randstedelijke recensies en stukken over producten uit de supermarkt en grote ketens, want daar zijn de prijzen doorgaans lager. Een student van 18 heeft daar veel meer aan, en wil vast en zeker 1 keer in de zoveel tijd zo’n bijzonder broodje eten.’
De Volkskrant, NRC… Zou je geen recensies voor die kranten willen schrijven? Ook die lezers verdienen een goede snack.
‘Het is anders… Bij mij draait het om interactie. Ik denk dat je een stuk minder DM’s krijgt als voor de Volkskrant schrijft. Ik zie Snackspert als een community.’
Bestaat je boek louter uit gebundelde recensies die je ook gratis op Instagram kan lezen?
‘Ik ben ook gedoken in de geschiedenis van de frikandel, de eeuwige twist tussen friet versus patat, dat soort hoofdstukken. Maar dan wel in dezelfde, normale schrijfstijl.’
Op je Instagramaccount heb je ook samenwerkingen met snackproducenten. Schuurt dat niet in de praktijk?
‘Gelukkig heb ik een manager die héél goed is in “nee” zeggen. Ik heb één belangrijke voorwaarde: mijn recensies zijn onafhankelijk. Ik werk bijvoorbeeld samen met McDonald’s, maar ik heb de nieuwe McKroket een slechte recensie gegeven. Dat kan, dat snappen ze.’
Veel mensen gaan naar Lowlands of Down The Rabbit Hole voor muziek, jij gaat voor de snacks…
‘Fantastisch toch? Maar het was wel raar, ik werd door mijn volgers herkend. Op Lowlands was ik eigenlijk alleen maar aan het eten. Maar ’s avonds ga ik gewoon aan het bier. Ik moet ook een beetje plezier hebben.’
Eke Bosman, aan het werk op Lowlands deze zomer.
Moet de snack uit het verdomhoekje komen?
‘Als je rotzooi eet, eet dan goede rotzooi. Dat is het credo. Als je zondigt, doe het dan goed.’
Praat mee