‘We heten allebei Flair, maar dat is dan ook het enige’

‘Wij zien de Nederlandse Flair quasi nooit. Sinds Nederland met Flair een aantal jaar geleden zijn eigen weg is gegaan, werken de redacties totaal onafhankelijk van elkaar. In Vlaanderen waken we heel sterk over ons merk: wat is Flair, en wat moet Flair uitstralen? Met Nederland hebben we dat nooit afgestemd. Er is ook nooit overleg tussen de twee redacties. Wij gaan wel elk jaar naar Sanoma’s bladenmakersweek in Hoofddorp, maar hebben daar nog nooit met onze Nederlandse collega’s geluncht.

We zien Flair Nederland en Flair Vlaanderen, los van de titel, als twee verschillende bladen. Ik denk dat ze daar in Nederland ook zo over denken.

Het Vlaamse concept van Flair is dan ook totaal anders dan het Nederlandse. Bij ons staat de vrouw centraal. Als ze Flair leest, heeft ze een moment van pure me-time; de rest van haar omgeving bestaat dan even niet. Onze ijkvrouw is de 23-jarige verpleegster Carolien. Ze heeft een vriend of wil er een, heeft kinderen of wil kinderen, maar over die zaken wil ze in Flair niet te veel lezen. Flair Nederland is juist heel erg gericht op praktische artikelen rond kinderen en het gezin: de fruithapjes; koken met je familie; hoe regel je zaken binnen samengestelde gezinnen. Dat soort praktische stukken over kindproblematiek zouden wij nooit doen.

Wij zijn net iets minder braaf dan de Nederlandse Flair. Zij doen bungalows, wij stedentrips, bijvoorbeeld. Qua seksonderwerpen zijn we ook ietsjes brutaler. Zelf vinden we dat de Vlaamse Flair meer tegen de Viva leunt dan tegen de Nederlandse Flair – al kunnen we qua pittigheid lang niet aan Viva tippen. We hebben wel eens gezegd dat we eigenlijk eens moeten brainstormen met de vrouwen van de Viva-redactie. Daar zouden we veel van kunnen leren.

Van de Nederlandse Flair nemen we maar heel af en toe stukken af. Zo om de twee, drie maanden. Dat geldt andersom ook. Ik denk dat dat het grootste bewijs is dat de twee bladen niet inwisselbaar zijn.

Wij hebben geen rechtstreekse concurrent, zoals Flair Nederland onder meer Viva en nu nog de Yes heeft. We hebben een brede doelgroep van vrouwen tussen de 16 en 36 jaar, en in de markt van weekbladen is verder geen blad in die doelgroep. We zijn dan ook het best verkopende vrouwenblad na de Vlaamse Libelle met een vrij hoog bereik. Onder studentes, meiden tussen 18 en 21, bereiken we zelfs één op de twee.

Langs de enige kant is het prettig dat we geen concurrentie hebben, langs de andere kant maakt de brede doelgroep het soms ook moeilijk. We moeten daardoor artikelen brengen die zowel een meisje van 16 als een vrouw van 36 kunnen boeien. Dat maakt het maken van het blad altijd een evenwichtsoefening. Stel je maakt een artikel over seks: seks is voor iemand van 16 heel anders dan voor iemand van 36.

Het is in België één keer gebeurd dat er een concurrent van Flair in de markt werd gezet: Lola. Een jaar of zeven, acht geleden. Dat was een rechtstreekse concurrent in dezelfde leeftijdscategorie – een kleinere doelgroep aanspreken gaat niet, daar is de markt in Vlaanderen te klein voor. Lola was wel iets hoger gepositioneerd, in die zin dat ze iets meer cultuur en politiek deden, wat wij niet doen. Maar het heeft geloof ik maar drie of vier maanden bestaan.’

——-