Tekst: Marcel van Rijnbach
Foto: Eric Brinkhorst
Eddy Zoëy laat zich niet in hokjes duwen
“Ik ben precies in mijn leven waar ik wil zijn”
Het is al weer twee jaar geleden dat Eddy Zoëy zijn laatste cd ‘6 maanden geen teevee’ heeft afgeleverd. De in Wierden getogen muzikant heeft simpelweg geen tijd voor het maken van een plaat. Want die brutale, fonkelende ogen en scherpe tong zijn momenteel niet weg te denken van televisie en radio. Maar wil hij niet eens definitief de hitparades bestijgen in de muziek, de passie in zijn leven? “Vroeger wilde ik niet anders dan met mijn bandje de wereld veroveren, maar nu heb ik die geldingsdrang niet meer zo.”
Met open armen ontvangt de 40-jarige Zoëy de verslaggever en de fotograaf van Twente Life in de hal van BNN in Hilversum. Ver weg van het drukke Mediapark heeft de vrijzinnige omroep zich genesteld in een voormalig fabriekscomplex in een gewone volkswijk. Zoëy is blij dat hij weer Tukkers over de vloer krijgt, want hij is nog altijd verknocht aan de streek waar hij is geboren en getogen. “In Twente zijn de mensen nog gemoedelijk en nuchter. De timmerman genietend van zijn biertje om half vijf ‘s middags. Blij met het dagelijkse leven. Die levensinstelling is een groot voordeel voor een Tukker als ik in het westen. Ik ben zeer laid-back in mijn carrièreplanning, terwijl veel westerlingen daar altijd mee bezig zijn. Ze slaan door in mode, mooie autootjes en het nieuwste Armani-pak. Helaas zien ze dat zelf niet. Toen mijn vrouw en ik nog in Enschede woonden, hadden we niks. Jarenlang geen auto onder mijn kont gehad, dus ik vind dat soort dingen totaal niet belangrijk.”
De ondeugende, jongensachtige lach straalt van zijn gezicht af tijdens de fotoshoot die nogal hilarisch verloopt. Vele medewerkers van BNN hangen uit de ramen en steken Eddy de gek aan. Even steekt hij de middelvinger omhoog als teken dat hij zijn rebellie nog niet verloren heeft. Daarna komen we al struinend door de chaotische, kleurrijke catacomben van BNN terecht in de directiekamer van de omroep en ploffen neer op de lounge-bank. Vele foto’s en een opmerkelijk billboard van een knappe Mexicaanse vrouw omringen ons. “Dat is de vrouw van onze directeur”, ginnegapt Eddy. Onderuitgezakt vertelt hij honderduit over zijn muzikale activiteiten, zijn clownsrol, het televisiewereldje, zijn liefde- maar ook haatverhouding met Twente.
“Ik ben elke dag met muziek bezig. Elke zondag schrijf ik een serenade voor iemand die een nummer voor het radioprogramma ZoeyZo aanvraagt. Verder treed ik af en toe als gitarist op met de house-band HIP en schrijf ik muziek voor Ch!pz, de band die kinderliedjes maakt. Op die manier met muziek bezig zijn, vind ik net zo bevredigend als een plaat maken hoor. Ik speel elke dag gitaar, heb overal gitaren in huis. Ik heb genoeg materiaal, maar ik heb geen tijd en behoefte om een nieuwe cd uit te brengen. En nee, ik ga absoluut niet het schnabbelcircuit in om overal te gaan optreden. Dat ligt me totaal niet. Het schrijven van muziek en de opnames vind ik het leukste aan muziek.”
“Ik beleef enorm veel plezier aan het schrijven van kinderliedjes voor Ch!pz. Frisse beats, daar houd ik van. Daar kan ik absoluut mijn creatieve ei in kwijt. Toenmalig jurylid Henk Westbroek vond onze toenmalige inzending voor Kinderen voor Kinderen het beste. ‘Jullie demo is 10x beter dan wat het uiteindelijke liedje is geworden. Maar ja, dan kiest een jury toch voor het hipst klinkende liedje. Voor veel radiostations is het ‘not done’ om kinderliedjes te draaien. Jammer, want kindermuziek zit slim in elkaar; veel verschillende stijlen zijn erin verweven”.
“Ik kan me echt druk maken welke muziek bij BNN wordt gedraaid. Ik zou graag een radioprogramma willen maken met speciale muziek. Verschillende stijlen met elkaar verweven, dat vind ik prachtig. Een cocktail van heavy metal, dance en rock door elkaar heen. Waarom niet? Ik droeg vroeger een spijkerjackie met allerlei heavy metal buttons, terwijl ik ook met een verrekijker naar vogels keek. Dat vonden ze in Twente maar een rare combinatie ha ha”.
“Net zoals recensenten het raar vonden dat een gitarist een klassiek album maakte met ‘6 maanden geen teevee’. Totaal onbegrip over het feit dat de gitaar er nauwelijks aan te pas kwam. Ik ben wel eens enorm pissed over die negatieve recensies geweest, maar ik heb er later enorm om gelachen. Platenmaatschappijen waarschuwden me dat mijn imago niet overeenkwam met de muziek op de plaat. Dat kan me nou echt geen reet schelen! Qua muziek ben ik slecht te vermarkten; laat me in geen enkel hokje duwen. Dat is misschien de reden dat ik geen commercieel succes heb in de muziek”.
“Toch ben ik erg trots op beide albums: ‘Succes jongen’ en ‘6 maanden geen teevee’. Ik vind het best wel jammer dat veel mensen niet weten dat die liedjes een deel van mijn leven zijn geworden. ‘Succes jongen’ was mijn manier om me te uiten tegen drukte, succes, roem en snel leven. Daarmee creëer ik in mezelf de rust die ik nodig heb”.
“Vroeger wilde ik niks anders dan met mijn bandje succes hebben. Ik ben zelfs naar Engeland gegaan om een platencontract te krijgen. Ik heb er nu geen zin om op mijn knietjes te liggen om een plaat te promoten. Heb wat dat betreft geen geldingsdrang meer. Ik ben precies in mijn leven waar ik wil zijn. Televisie geeft me nu veel meer artistieke bevrediging dan vroeger. Een programma zoals ‘Nu we er toch zijn’ kan ik helemaal naar mijn eigen hand zetten. Dat is prettig bij BNN; er wordt eerst over een programma gesproken en daarna zet ik mijn handtekening eronder. Ik zal nooit een blanco contract voor drie jaar tekenen. Het geeft me een prettig, onafhankelijk gevoel. TV is voor mij gewoon werk, man! Muziek is en blijft mijn levenspassie.”
“Met de televisie heb ik natuurlijk dat predikaat van clown gekregen. Dat frustreert me af en toe wel. Ik stond op de lijst van meest irritante en begaafde tv-presentatoren. Ik vond het wonderlijk om dat allemaal over mezelf te lezen. Het televisiewereldje is heel extreem en maf. Dan zie je bij die omroepen sommige van die jonge gasten binnenkomen die werkelijk alles doen om op tv te komen. Die soapy sterretjes die bij elke filmpremière aanwezig zijn om maar aandacht te krijgen. Dan zie je ze alleen over die rode loper lopen en vertwijfeld achterom kijken naar fotografen. Zielig hoor! Voor mij ging het balletje bij BNN pas rollen toen ik 28, 29 jaar was. Dan kom je toch met meer levenservaring binnen, een voordeel hoor. Het is toch vreselijk dat BN’ers al die shows aflopen om zich in een andere rol te storten. Ik wil me niet overal vertonen, ben daar heel selectief in. Ik zou misschien nog wel een keer in de jury van de X-factor willen zitten. Als muzikant heb ik een mening over muziek, dus dan is het functioneel”.