Een dag op het bureau
Reclamefeuilleton in één delen.
Met: accountmanager Glenn, art director Paula, copywriter Dik en bureau-assistente Natalie.
Deel 1 en slot:
Te Leuk
Het is al laat als de eerste pizza’s besteld worden. Een uurtje, had Paula gezegd, dan hadden ze vast iets bruikbaars, iets stevigs om op door te gaan. Maar het duurt wat langer. Morgen moet ze wat ruwe ideeën laten zien aan de nieuwe AD, en voor zover ze die heeft, gaan die over heel wat anders dan over de klant. Dik zit in kleermakerszit – heeft-ie afgekeken van het leuke jonge ding van het Jeugdjournaal. En Natalie is bezig met haar nagels – waarmee ze altijd bezig is als ze nadenkt. .
- “Kunnen we het nu dan weer over onze campagne hebben,” vraagt Paula, met lichte wanhoop in haar stem.
“Ik heb ‘t,” zegt Glenn, terwijl hij opkijkt van z’n Iphone. “Viral guerilla, dat moet het worden;, social media, internetfora, twitter: via het net is helemaal té nice tegenwoordig!”
- “O ja, internetfora,” herinnert Natalie zich. “Heb ik ook wel eens gehad. Bij m’n bovenbenen zeg maar. Bleken allemaal bacteriën te zijn, zei de dokter. Die zie je ook wel eens op buitenlandse kazen met van die blauwe draden.”
Dik en Paula kijken elkaar vragend aan.
“Misschien moet jij eens wat vaker je handen wassen,”zegt Dik, “en spoel dan gelijk je mond eens lekker uit, vies kind! Natalie lacht beschaamd.
-”Denk nou eens mee, jongens. Ik zeg augmented reality-campagnes. Hoe klinkt dat?
“Je Engels is nogal matig. En de rest vind ik meer voor techno-nerds en weirdo’s,” zegt Paula
- “Snap ik, snap ik best,” zegt Glenn. “We zijn er ook nog niet. We hebben draagbare AR-systemen nodig en nog veel meer RFID-achtige tags op straat die een flinke hoeveelheid data kunnen bevatten. Want AR met GPS, ja, dat is nou eenmaal niet zo nauwkeurig. Maar Adidas is heel leuk bezig. Te leuk! Die hebben een AR-code in een schoen verwerkt. En als je die schoen dan voor een webcam, houdt, krijg je een code voor een speciaal gedeelte van de website en daar kun je dan interactieve games spelen – met je schoen.
“O, met je schoen,” zegt Natalie quasi geïnteresseerd.
- “Dan hebben we het dus wel over virtuele 3D, hè! Zit je dus al wel bijna op Avatar-level. Get it?”
“Ja, ik get ’t wel maar ik weet ‘t niet. Ik mis toch iets als… eh.. een concept,” zegt Paula voorzichtig.
“Hallo, dit is niet de nineties, oma! We hebben al kleu-ren-te-le-vi-sie, you know! En weet je wat ik mis? Branded content, buzz words, ge-S.E.O.’de copy. Gewoon een stukje brand activation!”
- “Oke, ben ik ouderwets, maar kunnen we desondanks niet eerst bij het begin beginnen.” Paula begint zachter te praten.”Ik noem maar eens wat: het idee? De gedachte?”
“Djie! Door hoeveel seminars ben jíj heengeslapen? Wake up! We moeten full social, ik zég het je. Laten zien wie je bent. Persoonlijk. Spannend. Fouten maken, lief zijn. Gewoon menselijk, dus sympathiek! Ook twitteren als je halfbezopen om drie uur ’s nachts naast je scooter ligt. Ook je kinderen op Facebook – mét bril en beugel, liefst zo’n eentje met zo’n band achter de oren. Family snapshots werken vertederend; dat scoort als een dolle!”
- “Moeten we niet eerst vaststellen waar we het precies over hebben. Boodschap en zo?” probeert Dik.
“Nee, jongen, waar hebben we het nou over? We gaan alle the way of no way at all. Make it big, weet je. No nuts, no glory, no balls, no.. eh, nou je snapt me wel. We zijn hier toch met iets groots bezigs. Dit is niet zo maar een lullig conceppie of een klunzig campagnetje. Dit is een megaproject: Merk wordt mens! We stouwen Hyves en Facebook en al die andere sociale mediees helemaal vol met personal brand information en we creëren onze eigen fanbase. En voor je het weet hebben we tienduizenden friends en followers – kan Verhagen nog een puntje aan zuigen. En in no time gaat de likeability sky high en de top of mind awareness schiet door het plafond.
- “Ach was ik maar lakei, mandenmaker of plezierbootkapitein,” verzucht Paula.
“Doe wat je ’t liefste doet; wij gaan some serious social networking uitvoeren. Dit is te leuk. Ieder van ons gaat met 100 aliassen op Hyves, Twitter en Facebook alleen maar kletsen en tweeten over tuinstoelen, parasols en vaste planten. En heel af en toe noem je de naam. Met vaderdag maken we dan een 1/1 met ‘PAPAparasol met potplanten’. Think global, act local, weet je nog? En op youtube zetten we als finale het vakantiefilmpje van mijn vader die vastzit in z’n klapstoel! Dit wordt een Lamp mensen, een Effie, een Accent, een harp, wat zeg ik: een leeuw! We zetten Tuin- en Plantenparadijs Papendrecht voor altijd op de kaart!”
Tevreden kijkt Glenn voor zich uit. Zweet gutst op de maat van z’n hoge hartslag, over het boordje van z’n hemd. Natalie breekt een nagel. In de verte blaft een hond.