Vruchtbare dialoog

Triest hoor, dat je een kinderfeest gaat zitten verzieken, ik weet waar je woont.
Zionist! Levend verbranden!!
Zeker door een wijf geschreven, kijken of je nog zo slim bent met een piemel in je.

Het lijkt wel alsof we elkaar niet wíllen begrijpen. Het eigen standpunt wordt herhaald, de eigen argumenten ook. Luisteren naar de ander, laat staan je verplaatsen in zijn of haar gedachtegang, is uitgesloten. Daardoor is een daadwerkelijk gesprek, waarin je inhoudelijk op elkaar reageert, onmogelijk geworden.

Wat een generalisaties. Je lijkt Hitler wel. Wacht maar tot ik je voor mijn auto krijg.
Whahaha doe maar stoer, ik sla al je tanden uit je bek!
kk mongool

Vermoedelijk is het de tijdsgeest. Sinds 11 september is er iets veranderd in onze samenleving. Waar we vroeger een open blik hadden en dachten dat ‘de ander’ ons kon verrijken, zijn we nu in onszelf gekeerd. Er is geen ruimte voor nuance en vooral niet voor relativering. Het eigen gelijk is heilig.

Vuile wegkijker, jij zou in handen van ISIS moeten vallen!!
Ik weet wie je kinderen zijn klootzak
Ik zeg verder niks, maar je moet de rest van je leven over je schouder kijken…

Hoe kunnen we de vruchtbare dialoog terugkrijgen in het maatschappelijke discours? Om die vraag te beantwoorden is het zinvol om je te verdiepen in

HOU JE KANKERMUIL GRAFWIJF! ME PISTOOL IS GELADEN

Uit veiligheidsoverwegingen hebben wij besloten dit artikel niet te publiceren.