Van Brussel wil nieuw satirisch blad
Oud HP/De Tijd uitgever Hans van Brussel speelt met het idee om een nieuw satirisch blad te lanceren. Eerder gaf hij de satirische bladen Pim (2002) en Geert (2010) uit. De timing is opmerkelijk, zo vlak nadat in Parijs 12 medewerkers van het Franse satirische weekblad Charlie Hebdo werden doodgeschoten door extremisten. Maar het idee was er al voor die tijd, zegt Van Brussel. ‘Echt waar. De dag voor de aanslag dacht ik: het wordt weer eens tijd om een blaadje te maken waar om kan worden gelachen. Want over het algemeen valt er weinig te lachen in het bladenschap.’
Toen Van Brussel hoorde van de aanslag op het Franse weekblad, krabde hij zich wel even achter de oren. ‘Op de dag zelf heb ik gedacht: vandaag even niet. Ik heb veel te veel zin in het leven. Ik heb een gezin. Ik zie het niet zitten om voor een verkeerd geinterpreteerd blaadje een kogel door mijn hoofd te krijgen.’
Maar een dag later was dat gevoel gezakt. Zijn nieuwe magazine zou dan ook niet een Nederlandse variant van Charlie Hebdo moeten worden. ‘Satire hoeft niet altijd kwetsend te zijn. In Frankrijk was het een dingetje geworden tussen de redactie van Charlie Hebdo en moslims. Die kant zou ik niet op gaan. Er valt genoeg te zeiken over de Nederlandse politiek. Laten we daar eens mee beginnen. Ik zou de Islam wel behandelen, maar het moet tweerichtingsverkeer zijn in één blad. Ik zou Marrokanen vragen om Nederlanders op de korrel te nemen, en andersom bijvoorbeeld. Zo hebben we dat in de glossy Geert ook gedaan: dat was een beetje gekant tegen moslims, en een beetje tegen Geert.’
Van Brussel wil volgende week om de tafel met de mensen met wie hij ook zijn vorige satirische uitgaven maakte, onder wie Carel Helder. ‘Je verdient er geen zak mee – van Pim (Politiek Incorrect Magazine) hebben we er destijds hooguit zevenduizend verkocht. Iedereen wil nu een Charlie Hebdo hebben, maar dat is de hype; het was daarvoor ook maar een marginaal blaadje.’ Maar daar gaat het de investeerder – zelf typeert hij zich liever als ‘trekker aan schier onmogelijke mediaprojecten – dan ook niet om. ‘Ik heb een lang verleden met satirische bladen. Het is een jongensdroom om er zelf één uit te geven.’ Van Brussel probeerde begin jaren ’80 vergeefs het noodlijdende De Opstoot over te nemen. Daarna deed hij nog een poging het Vlaamse De Zwijger van de ondergang te redden, maar ‘de gaten waren te groot’. Niet lang daarna kwam hij in 1985 bij de Haage Post terecht, wat hij na de fusie met De Tijd aan Audax verkocht. Een paar jaar geleden keerde hij tijdelijk terug op dat nest om een reorganisatie door te voeren. Hij is nog altijd aan HP/De Tijd verbonden als blogger Dr. Doom op de website van het maandblad.
Voor zijn nieuwe project denkt Van Brussel aan een kwartaalfrequentie, maar hij wil online beginnen om met veel jonge mensen laagdrempelig aan naamsbekendheid te werken. Welke naam dat moet worden, weet hij nog niet. ‘Ik vind De Opstoot nog steeds een hele mooie naam, maar die URL is al vergeven.’
Praat mee
3 reacties
OudRotterdamse_Spionneur, 15 januari 2015, 17:35
‘k Ben benieuwd! Vijf miljoen ‘Charlies’ is een leuke duw in de rug.
Ik meld mij aan als abonnee / koper!
Truusje van Tol, 15 januari 2015, 21:17
Nog 4.999.999 te gaan.
Art, 16 januari 2015, 11:53
Ik vraag me af in hoeverre satire nog dienstbaar is aan maatschappelijke verandering. Luz (Charlie Hebdo) zei zelf al dat het hem in de eerste plaats er om ging om mensen aan het lachen te maken. Subtiliteiten zijn allang het raam uit en cabaretiers komen niet verder dan het met een hoge kopstem blerren van grofheden en pies-en-poep grappen die ik persoonlijk sinds mijn 10e ben ontgroeid. Goedkoop scoren is de norm.
Vrijheid van meningsuiting is ooit bedacht om mensen in staat te stellen hun protesten te kunnen uiten tegen de feodale machten, zonder daarvoor in de gevangenis te belanden. Inmiddels is het verworden tot een vrijbrief voor beledigen (met name door quasi-humoristen zoals voornoemde cabaretiers en cartoonisten). Er zit geen diepere lading achter en al helemaal geen poging om veranderingen teweeg te brengen. Was dit laatste het geval, dan had men wel een toon aangeslagen die de andere partij tot luisteren zou brengen (diplomaten weten dit al eeuwenlang).
Met een schijnbaar volkomen gebrek aan inzicht en nuance, zijn de cartoonisten en cabaretiers ook nog eens schuldig aan hypocrisie. Waar zijn de bittere grappen over (bijvoorbeeld) Engeland, dat slechts mompelend protesteert tegen de idiote sharia-straf van duizend stokslagen voor Raif Badawi omdat het de miljardendeals voor de wapenindustrie niet in gevaar wil brengen. Waar zijn de grofheden over christelijke terroristen als Anders Breivik (dat ze geen grollen over joden durven maken snap ik, dat zou beledigend zijn en antisemitisch, wat we natuurlijk niet willen…uhmm of is het ‘durven’?).
In plaats daarvan vallen cartoonisten en cabaretiers terug op platgetreden paden en goedkoop scoren. Net als overal in de media, moeten ook zij er ieder jaar weer een schepje bovenop doen om voldoende aandacht te krijgen. Het gaat immers allang niet meer om inhoud maar om vorm. Om publiek te trekken maken kranten steeds schreeuwender koppen, TV-journaals en radioverslaggevers zetten hun beste (gecoachte) dramastem op en ‘satiristen’.... worden steeds groffer in de bek.
Niemand zou vermoord moeten worden om wat hij / zij zegt. Maar verschuil jezelf niet achter “vrijheid van meningsuiting” als je mensen opzettelijk beledigd om er zelf complimenten voor te krijgen en gevierd te worden. Wees eerlijk en erken dat je - om welke reden dan ook - zin had in een flink potje verbaal geweld. Dat je er geen enkel vruchtbaar (!) maatschappelijk doel mee dient, vind je niet erg. Het lucht gewoon lekker op.
Je suis pas Charlie.. ik heb manieren.
Art.