noodfonds

— maandag 11 november 2013, 17:00

Paul Stolk, de absolute meester in persfotografie

‘Paul, … en vergeet niet te witten hè’, zo riep zijn vrouw Hinke Stolk hem nog na toen Paul en ik begin negentiger jaren samen als ‘twee Kuifjes’ naar Afrika vertrokken voor een televisiedocumentaire (EO). Dat ene zinnetje is mij jarenlang bijgebleven omdat ik de eer had met een van de meest bekende en beroemde persfotografen van Nederland op reis te gaan. Paul Stolk (67) winnaar in 1985 van de prestigieuze landelijke persprijs ‘Fotojournalist van het jaar’. En daar tussendoor nog bekroond met het twee keer winnen van de ‘Zilveren Camera’.

Dit persavontuur naar Uganda met Hollandse chirurgen van academische ziekenhuizen zou ons leven drastisch gaan veranderen. Zelf was ik na de fusie van mijn getrouwe krant Het Vrije Volk na twaalf en een half jaar als journalist vrijwillig vertrokken en Paul zou na zo’n twintig jaar trouwe dienst bij het ANP binnenkort volgen. In plaats van pen en papier en fotocamera waren wij overgestapt naar televisie documentaire-producties. Paul met zijn toen uiterst professionele videocamera en ik als interviewer, geluidstechnicus, producent, maar vooral als manusje-van-alles. Terwijl wij toen nog amper de ballen verstand hadden van dit voor ons geheel nieuwe vak. Toch scoorden wij nota bene bij CNN, BRT, KRO en BRT.

Maar ons grootste succes moest nog komen. ‘Een rustige Jaarwisseling’, een 55 minuten durende tv-documentaire voor destijds NOS/NOB in 1992 trok eind december 2,4 miljoen kijkers met een waarderingscijfer van 8,1. Wij volgden in die tijd een jaar lang vier jonge vuurwerkslachtoffers in hun revalidatie, nadat handen en ogen waren uitgerukt. Kranten en tijdschriften stonden er bol van. En daaruit volgde de eveneens zeer bekende campagne van SIRE, ‘je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. In de jaren daarna leidde dit tot een aanzienlijke daling in het aantal ernstige jonge vuurwerkslachtoffers.

Stolk was allesbehalve makkelijk om mee samen te werken. Een ‘Pietje Precies’ en kritisch tot op het bot. In die zin duldde deze absolute ‘meester’ in de persfotografie geen enkele tegenspraak. Paul startte, na zijn afscheid bij het ANP, een zeer succesvol videobedrijf ‘Stolk Video’ (nu al jarenlang voortgezet door zijn oudste zoon Niels). Met name voor RTL. Hierna scheidden onze wegen zich.

Het meest bekend werd Stolk in de tachtiger jaren toen hij als enige een foto wist te maken van Ferdi E. tijdens een reconstructie na de ontvoering en moord op Gerrit Jan Heijn. Die stond daar ijskoud een shaggie te rollen. Inventief en brutaal als hij altijd was wist hij als persman het afgezette woningblok in te dringen in het huis van een chirurg. Beloning: ‘De Zilveren Camara’. Evenals hij de Foto van het Jaar maakte van een politieman te paard met hevig bloedend gezicht na de inhuldiging van koningin Beatrix. In alle opzichten was hij een absolute ‘photo-workaholic’.

Hoe gewiekst hij ook was om altijd zijn concurrentie een slag voor te blijven, in de tachtiger jaren raakte hij totaal van slag na wederom als enige persfotograaf aanwezig te zijn op het zinkende schip ‘The Herald of Free Enterprise’ die destijds voor de kust van België strandde. De lichamen die hij toen fotografeerde van moeders en kinderen zijn nooit meer van zijn netvlies verdwenen.

Drie maanden geleden bezocht ik hem thuis voor het laatst. Ik schrok me rot, hoewel ik wist dat hij al jarenlang ernstig ziek was. Hij zag er verschrikkelijk opgezwollen uit, omdat hij zijn vocht niet meer kwijt kon. Het was ziekenhuis in en ziekenhuis uit. Tegen mij zei hij nog ironisch lachend: ‘Ja, op is en op, hè.’ Paul had zich daar reeds bij neergelegd. Daarvoor hadden zijn beide nieren het begeven. Zijn twee zoons, Niels en Mike, gooiden een munt op om vader een van hun nieren te doneren. Niels, de oudste ‘won’, maar zijn nier sloeg niet aan. Mike was toen met zijn nier aan de beurt, maar ook na deze donatie was het in feite al te laat.

Zijn grootste ‘maatje’ in dit leven was zijn immer getrouwe vrouw Hinke die altijd, zeker in zijn videobedrijf, volop met hem meewerkte.

Kruis of munt. Het lot bepaalde uiteindelijk zijn zeer succesvolle en vrijgevochten leven.

Jim Postma, afdeling Rotterdam. 

Paul Stolk en Jim Postma als de ‘twee Kuifjes’ in Afrika, Uganda. foto: Yvonne Nesselaar

‘Paul, … en vergeet niet te witten hè’, zo riep zijn vrouw Hinke Stolk hem nog na toen Paul en ik begin negentiger jaren samen als ‘twee Kuifjes’ naar Afrika vertrokken voor een televisiedocumentaire (EO). Dat ene zinnetje is mij jarenlang bijgebleven omdat ik de eer had met een van de meest bekende en beroemde persfotografen van Nederland op reis te gaan. Paul Stolk (67) winnaar in 1985 van de prestigieuze landelijke persprijs ‘Fotojournalist van het jaar’. En daar tussendoor nog bekroond met het twee keer winnen van de ‘Zilveren Camera’.

Dit persavontuur naar Uganda met Hollandse chirurgen van academische ziekenhuizen zou ons leven drastisch gaan veranderen. Zelf was ik na de fusie van mijn getrouwe krant Het Vrije Volk na twaalf en een half jaar als journalist vrijwillig vertrokken en Paul zou na zo’n twintig jaar trouwe dienst bij het ANP binnenkort volgen. In plaats van pen en papier en fotocamera waren wij overgestapt naar televisie documentaire-producties. Paul met zijn toen uiterst professionele videocamera en ik als interviewer, geluidstechnicus, producent, maar vooral als manusje-van-alles. Terwijl wij toen nog amper de ballen verstand hadden van dit voor ons geheel nieuwe vak. Toch scoorden wij nota bene bij CNN, BRT, KRO en BRT.

Maar ons grootste succes moest nog komen. ‘Een rustige Jaarwisseling’, een 55 minuten durende tv-documentaire voor destijds NOS/NOB in 1992 trok eind december 2,4 miljoen kijkers met een waarderingscijfer van 8,1. Wij volgden in die tijd een jaar lang vier jonge vuurwerkslachtoffers in hun revalidatie, nadat handen en ogen waren uitgerukt. Kranten en tijdschriften stonden er bol van. En daaruit volgde de eveneens zeer bekende campagne van SIRE, ‘je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. In de jaren daarna leidde dit tot een aanzienlijke daling in het aantal ernstige jonge vuurwerkslachtoffers.

Stolk was allesbehalve makkelijk om mee samen te werken. Een ‘Pietje Precies’ en kritisch tot op het bot. In die zin duldde deze absolute ‘meester’ in de persfotografie geen enkele tegenspraak. Paul startte, na zijn afscheid bij het ANP, een zeer succesvol videobedrijf ‘Stolk Video’ (nu al jarenlang voortgezet door zijn oudste zoon Niels). Met name voor RTL. Hierna scheidden onze wegen zich.

Het meest bekend werd Stolk in de tachtiger jaren toen hij als enige een foto wist te maken van Ferdi E. tijdens een reconstructie na de ontvoering en moord op Gerrit Jan Heijn. Die stond daar ijskoud een shaggie te rollen. Inventief en brutaal als hij altijd was wist hij als persman het afgezette woningblok in te dringen in het huis van een chirurg. Beloning: ‘De Zilveren Camara’. Evenals hij de Foto van het Jaar maakte van een politieman te paard met hevig bloedend gezicht na de inhuldiging van koningin Beatrix. In alle opzichten was hij een absolute ‘photo-workaholic’.

Hoe gewiekst hij ook was om altijd zijn concurrentie een slag voor te blijven, in de tachtiger jaren raakte hij totaal van slag na wederom als enige persfotograaf aanwezig te zijn op het zinkende schip ‘The Herald of Free Enterprise’ die destijds voor de kust van België strandde. De lichamen die hij toen fotografeerde van moeders en kinderen zijn nooit meer van zijn netvlies verdwenen.

Drie maanden geleden bezocht ik hem thuis voor het laatst. Ik schrok me rot, hoewel ik wist dat hij al jarenlang ernstig ziek was. Hij zag er verschrikkelijk opgezwollen uit, omdat hij zijn vocht niet meer kwijt kon. Het was ziekenhuis in en ziekenhuis uit. Tegen mij zei hij nog ironisch lachend: ‘Ja, op is en op, hè.’ Paul had zich daar reeds bij neergelegd. Daarvoor hadden zijn beide nieren het begeven. Zijn twee zoons, Niels en Mike, gooiden een munt op om vader een van hun nieren te doneren. Niels, de oudste ‘won’, maar zijn nier sloeg niet aan. Mike was toen met zijn nier aan de beurt, maar ook na deze donatie was het in feite al te laat.

Zijn grootste ‘maatje’ in dit leven was zijn immer getrouwe vrouw Hinke die altijd, zeker in zijn videobedrijf, volop met hem meewerkte.

Kruis of munt. Het lot bepaalde uiteindelijk zijn zeer succesvolle en vrijgevochten leven.

Jim Postma, afdeling Rotterdam. 

Paul Stolk en Jim Postma als de ‘twee Kuifjes’ in Afrika, Uganda. foto: Yvonne Nesselaar

Bekijk meer van

Carrière

Colofon

Villamedia is een uitgave van Villamedia Uitgeverij BV

Postadres

Villamedia Uitgeverij BV
Postbus 75997
1070 AZ Amsterdam

Bezoekadres

Johannes Vermeerstraat 22
1071 DR Amsterdam

Contact

redactie@villamedia.nl

Redactie (tips?)

Dolf Rogmans
Hoofdredacteur

Marjolein Slats
Adjunct-hoofdredacteur

Linda Nab
Redacteur

Lars Pasveer
Redacteur

Trudy Brandenburg-Van de Ven
Redacteur

Anneke de Bruin
Vormgever

Marc Willemsen
Webontwikkelaar

Vacatures & advertenties

redactie@villamedia.nl

Bereik

Villamedia trekt maandelijks gemiddeld 120.000 unieke bezoekers. De bezoekers genereren momenteel zo’n 800.000 pageviews.

Rechten

Villamedia heeft zich ingespannen om alle rechthebbenden van beelden en teksten te achterhalen. Meen je rechten te kunnen doen gelden, dan kun je je bij ons melden.