“Obama, haal mij uit Irak.”

“Ik hoop echt dat Obama ons weg kan halen uit Irak”zegt een jonge militair, wiens vader ook op deze basis werkt. “Dat zou heel mooi zijn.” Een vrouwelijke Iraakse tolk kijkt naar een tv met een Amerikaanse nieuwsuitzending. Ze huilt zachtjes van geluk. “Ik ben zo blij. Voor Obama. Voor Amerika. En ik hoop ook dat het goed is voor Irak. De Amerikanen kunnen hier toch niet eeuwig blijven.”

Het Amerikaanse leger is vanouds een republikeins bolwerk, maar dit jaar hebben naar verwachting veel meer soldaten dan anders, gestemd op de democraat Obama. Toch is er ook onder de Obama-aanhangers enige scepsis of de nieuwe president daadwerkelijk in staat zal zijn de troepen eerder uit Irak weg te halen. “Bovendien, dan wil-ie ons mogelijk naar Afghanistan sturen”zegt een militair. De oorlogen in Irak en Afghanistan eisen hun tol. Sommigen zitten hier op een vierde missie. Een sergeant, donkere huidskleur, wapen over de schouder, kijkt tv in de recreatieruimte, waar net McCain zijn verlies erkent. “We gaan steeds voor een jaar weg, met daartussen een jaar thuis. Dat is eigenlijk vaak maar negen maanden, want dan moet je je al weer voorbereiden op de volgende missie.Vooral voor militairen met een jong gezin is dat ontzettend zwaar.”

Ook vandaag is er weinig vrije tijd. Het is een werkdag als alle andere. Gepantserde voertuigen rijden de basis af. Helicopters vliegen af en aan. Eén schiet een soort vuurpijlen af. Het zijn flares, materiaal dat hittezoekende raketten kan misleiden. De zon klimt steeds hoger en verjaagt de nachtelijke wolkslierten. Een passerende vrouwelijke militair roept “Obama, haal mij uit Irak”