Hoera, een collega

Gelukkig vond ik ze snel, bij het AD Utrechts Nieuwsblad. Een week per maand werk ik er op de redactie, en de andere drie weken volg ik mijn kersverse collega’s op Twitter. Nooit meer alleen! Ik kon er eerder niet mijn vinger op leggen welk aspect van collega’s ik miste. Nu ik een tijdje zonder heb gedaan, is het me duidelijk geworden.

De manier waarop collega’s begaan zijn met elkaars welzijn is bijvoorbeeld hartverwarmend. ‘Nou, kerel. Je blouse is vandaag vrolijker dan je hoofd.’ De man kijkt geïrriteerd op. Zijn hoofd lijkt inderdaad wel een donderwolk, zo boven zijn felgekleurde bloemetjesblouse. ‘Ja ja, houd je mond maar,’ antwoordt hij. ‘Wat is er aan de hand, wil je erover praten?’ leek de collega te willen zeggen met zijn grap. Maar op de werkvloer maskeer je zulke vragen liever met wat kantoorhumor.

Elke werkvloer heeft bovendien een aantal werknemers dat levens- en vooral beroepservaring wil delen. Die zijn zeer waardevol als je, zoals ik, met een eenmanszaakje je brood in de journalistiek wilt verdienen. Trial and error is een goede manier om te leren, maar als iemand je gewoon uit kan leggen hoe iets werkt, scheelt dat natuurlijk veel tijd en teleurstellingen. Veel efficiënter. ‘Kan ik je artikel doorschuiven, of moet het vandaag in de krant?’ vroeg een collega die zelf een nieuwsverhaal probeerde te slijten. ‘Kan morgen ook nog wel’, antwoordde ik, flexibel als ik ben. Hij fronste. Liep weg. Draaide zich weer om. Keek nog eens bedenkelijk en zei het toch maar: ‘Pas op, want voor je het weet loopt je verhaal weg. Als het op Twitter rondgaat is je nieuws al niks meer waard. Je moet je eigen verhaal verkopen.’ Hoofdschuddend liep hij terug naar zijn bureau. En ook het verhaal liep weg.

En tot slot, mijn favoriete aspect van collega’s: lekker mopperen tegen elkaar. Niet dat de UN-journalisten nu bijzonder grote mopperkonten zijn; maar het hoort er een beetje bij in zo’n kantoorruimte. Gemopper over de airco bijvoorbeeld. ‘Ik word hier weggeblazen, zo koud! Ik zet ’m lager hoor.’ ‘Maar op mijn plek naast de verwarming is het juist warm. Wat mij betreft mag de airco hoger.’ ‘Zullen we dan van plek ruilen? Het is hier zo koud.’ ‘Nee, want hier is het lekker warm.’ Zulke discussies geven soms wat prettige afleiding tijdens een dagje werk.

Ik prijs me gelukkig. De vrijheid van het eigen ondernemerschap, waar wij freelancers zo trots op zijn, gecombineerd met het gezelschap van collega’s. Beter had ik niet kunnen treffen. Och jawel, een hoger en stabieler inkomen. Maar dat komt nog wel.