‘Het kon zomaar slecht aflopen’
‘Het is niet makkelijk om te gaan met de beelden die je ziet in Homs. Je weet: ik ga weer weg, maar de mensen daar blijven in de nachtmerrie’, zegt Midden-Oosten correspondent Arwa Damon van CNN in een kort gesprek met Villamedia. Ze was een van de laatste journalisten die een visum kreeg van het Syrische bewind en keerde twee weken geleden terug uit het land. Met behulp van Syrische activisten lukte het haar enkele keren de overheidsbewaking te ontduiken. Ze bezocht op die manier onder meer een ziekenhuis waar twee artsen met behulp van vrijwilligers (‘die slechts enkele dagen training hebben gehad’) een ‘overweldigende’ hoeveelheid gewonde burgers verzorgden. Voor het eerst in haar correspondentenbestaan schreef ze voor haar reis begon een brief aan haar familie. ‘Ik had het gevoel dat het zomaar slecht af kon lopen.’
Ook CNN beschouwt Homs als een van de gevaarlijkste plaatsen van waaruit de omroep ooit verslag heeft gedaan. Om die reden heeft CNN het werk van Damon en haar crew laten vastleggen. De documentaire ‘72 Hours under fire’ wordt vrijdag en zaterdag om 21.00 uitgezonden.
Het werken in Homs was volgens Damon ‘spannend’, vanwege de constante explosies en chaos in de stad. ‘Er zijn continu bombardementen en de sluipschutters zitten overal’. De reis was extra gevaarlijk vanwege de afspraken die ze had met Syrische activisten die haar naar de plekken brachten waar ze naar toe wilde. ‘We werden geëscorteerd door overheidsbewakers, dus we moesten er echt tussen uit ‘sneaken’, met het gevaar dat we gepakt zouden worden. De consequenties zouden dan bijzonder heftig zijn geweest.’
Volgens Damon zit er momenteel nog ‘een handjevol’ journalisten in Homs, allen zonder officieel visum. Op de vraag of ze begrijpt dat sommige omroepen het te gevaarlijk vinden om journalisten naar het land toe te sturen of verhalen af te nemen van journalisten die er al zitten, omdat zij het individuele gevaar te groot achten - zoals de NOS besloot bij Hans-Jaap Melissen – antwoordt ze diplomatiek: ‘Dat is hun afweging’.
Damon zegt het belangrijk te vinden op de plek te zijn waar het gebeurt. ‘Je moet er zijn – zien, ruiken en luisteren – om te zien hoe er wordt geleden en om de activisten ervan te overtuigen dat hun verhaal de wereld in gaat.’
Damon - die vloeiend Arabisch spreekt - zegt in antwoord waarom ze voor oorlogsverslaggeving koos: ‘Ik was net begonnen als correspondent in Irak toen daar de oorlog uitbrak. De oorlogsverslaggeving koos mij.’
Praat mee