Haïti: Een lastig dilemma

Vanochtend in de mail: het verzoek aan mij om twee radio-portretten te maken van getroffen Haitianen, die passen in een serie van 7 portretten. 

Ik lees: “en voor de volledigheid, de verhalen worden mede ingezet om mensen over te halen om geld te geven, dus ‘t mag best een beetje emotioneel/heftig zijn. Maar ik laat aan jullie eigen deskundigheid over om (er) wat moois van te maken….”

Ik worstelde kortstondig met het verzoek en schreef dat ik niet wist of de journalistiek bedoeld is om een inzamelingsactie voor Haiti te ondersteunen.

Verder schreef ik dat ik dacht dat mijn taak toch zou moeten zijn om juist kritisch naar die noodhulp (en lange termijn hulp) te kijken. Dat veel manieren van hulp geven de zaak alleen maar verergeren: misschien heeft de gulle gever een ‘aflaat’ maar na de financiële plas blijft in het corrupte en slecht geregeerde Haiti alles zoals het al jaren was (of het wordt zelfs erger). 

Ik stelde voor in de uitzending die kritiek ook te laten horen. Niet alleen via mij, maar ook bv via Linda Polman, schrijfster van “De Crisiskaravaan.”  Verder suggereerde ik dat ik wel 2 portretten wilde maken van Haitianen die ook twijfelen aan t nut van geld inzamelen.

Hoe zou dat aankomen in het Nederland dat zich deze week ‘helemaal verbonden voelt met Haiti….?’

Er werd weer wat digitaal (via die dure satelliet-telefoon……) heen en weer geworsteld, en er kwam antwoord: Het mag. Ja, zegt u maar eerlijk, u dacht dat dit verhaal anders zou aflopen….
…..et emergo dus.

Lees ook
Deel 1: Haïti: De plotselinge dood