Opinie
Column: Cruciaal
donderdag 15 december 2011
Zelden een zo collectieve zucht van opluchting mogen registreren bij de politieke collega’s. Na 540 dagen onderhandelingen heeft dit koninkrijk immers weer een regering, en kunnen de politieke journalisten hopelijk weer normaal berichten over regeringswerk, ministeriële besluiten, parlementaire debatten en meer van die dingen. Dat was ook hoog nodig, want langzaamaan begon de woordenschat te kort te schieten. Hoe zeg je voor de honderdste keer dat het er nu ‘op of onder’ is? Dat deze week ‘echt cruciaal’ is? Dat er ‘un parfum de crise’ in de Wetstraat hangt. Dat heb je met de grote koppen: hoe meer je ze gebruikt, hoe inhoudslozer en minder betekenisvol ze worden. Tot je ze zelf niet meer ernstig neemt, en merkt dat je lezer dat al evenmin doet. Tot grote opwinding heeft de langste regeringscrisis ooit immers niet geleid, veeleer tot mateloze apathie. Zelfs op de krant begonnen de andere redacteuren de ‘politico’s’ met enig medelijden te bekijken, veroordeeld als ze waren tot eindeloze variaties op het thema ‘het kan vriezen, het kan dooien’.
Column: Lieve lezers
donderdag 17 november 2011
In Vlaanderen is een krantenoorlogje over het weekeinde tussen De Morgen en De Standaard losgebarsten. Beide kranten pakken sinds september uit met dikke full-colour kleurenmagazines, waarin plaats wordt gemaakt voor de grotere, zielpellende interviews, grands reportages en fotojournalistiek. Dat is niet toevallig, want allebei hebben ze de analyse gemaakt dat alleen in het weekeinde de lezer nog de tijd heeft om door dat soort slow journalism heen te gaan. En natuurlijk speelt er ook een commercieel motief: adverteerders krijgen zo de kans om glanzende advertenties te plaatsen, die ze anders aan de weekbladen zouden gunnen. De kranten maken er dan ook geen geheim van dat ze niet alleen met elkaar, maar ook met de weekbladenmarkt de directe concurrentie willen aangaan.
Column: Story
woensdag 28 september 2011
‘En, heb je me misschien iets te vertellen?’, informeert mijn vrouw met gespeelde boosheid in de ogen. Ze toont de voorpagina van het weekblad Story, waarop mijn foto prijkt, met als wervende kop: ‘Yves Desmet. Zijn openhartige biecht over overspel.’ Kijk eens aan.
Column: Marketing
donderdag 24 februari 2011
België, en bij inbreiding Vlaanderen, kan niet meteen bogen op een ijzersterk internationaal imago. Ik heb de afgelopen twintig jaar letterlijk honderden buitenlandse journalisten en televisieploegen ontvangen en ze achtereenvolgens moeten uitleggen waarom in Vlaanderen een extreemrechtse partij tot de grootste van het land kon uitgroeien, hoe het kon dat de politie zo blunderde in de zoektocht naar verdwenen en vermoorde meisjes in de buurt van Charleroi, en waarom de splitsing van een simpel kiesarrondissement kan uitgroeien tot de kwintessens van het politieke bedrijf.
Column: De Allerslimste Mens
donderdag 16 december 2010
Vanochtend, op een afstand van nauwelijks een paar honderd meter, ben ik door twintig mensen die ik van haar noch pluim ken aangesproken. Het ging niet over dat groot interview met Doug Sanders, de Canadese journalist die een briljant boek heeft geschreven over de wereldwijde trek naar de steden. Al evenmin over een achtergrondstuk over de rol van privé-toestanden in de Wetstraat en al evenmin op het commentaar dat ik de ‘Terzake’-uitzending op Canvas had geleverd op de regeringsvorming.
Dolf Rogmans
Frederique de Jong
Julia Conemans
Lex Boon