Columns
Story
woensdag 28 september 2011
‘En, heb je me misschien iets te vertellen?’, informeert mijn vrouw met gespeelde boosheid in de ogen. Ze toont de voorpagina van het weekblad Story, waarop mijn foto prijkt, met als wervende kop: ‘Yves Desmet. Zijn openhartige biecht over overspel.’ Kijk eens aan.
Sinds kort hebben de journalisten van de populaire bladen mijn telefoon¬nummer ontdekt. 25 jaar politieke journalistiek en commentaarschrijverij hebben me altijd buiten hun radar gehouden, maar nu ik opdraaf als jurylid in een populair televisie format, waarin vijf koppels strijden om een eigen restaurant te mogen beginnen, is dat voorbij. Want ‘Mijn restaurant’ is een bescheiden kijkcijferhit, en dus ben ik voor het eerst in mijn leven zelf dankbare kopij geworden. En ja, ik heb het met hen over overspel gehad. Meerbepaald het overspel in de Wetstraat, waar nogal wat politici – het meest bekende publieke geheim in het land – al wel eens een amourette beleven, omdat macht nu eenmaal erotiseert. Het vraagt een speciaal journalistiek talent om zo’n banale opmerking vervolgens tot zo’n cover om te vormen. Twee minuten later hangt mijn bejaarde moeder aan de lijn, die ook even een paniekaanval had moeten doorworstelen vooraleer ze de tekst zelf gelezen had.
Story is gespecialiseerd in dat soort dingen. Een week eerder hadden ze groot op de cover de kop: ‘Exclusief: Steve Stevaert praat voor het eerst over chantage-affaire.’ Stevaert is een bekende gewezen politicus, die naar het gerecht is gestapt met een klacht omdat hij werd gechanteerd door een escortdame. De Story-reporter was hem tegen het lijf gelopen bij een concert en had hem gevraagd hoe het daarmee zat. Zijn antwoord: ‘Daar wil ik niets over zeggen.’ Kijk, om van die zes woordjes, want meer stond er niet in het blad, zo’n cover te kunnen maken heb je toch wel een heel kneedbare geest nodig.
Story had onlangs ook het verhaal van een dame die aan de hand van honderden SMS’jes wou aantonen dat ze een tijdlang de maîtresse van ontslagnemend premier Leterme was geweest. Wat daar de nieuwswaarde van was, bleef enigszins onduidelijk, maar Story had een heuse verantwoording. Omdat hij tijdens een afspraakje te lang bij haar was blijven plakken, was hij te laat gekomen op een vergadering met formateur Di Rupo over de regeringsvorming, en bijgevolg was de onthulling – boem, paukenslag – zowaar ‘maatschappelijk relevant’. Het was de collega’s wel even ontgaan dat Leterme niet eens deelneemt aan de onderhandelingen over die nieuwe regering.
Ondervraagd over dit wansmakelijk voyeurisme wist de piepjonge hoofdredacteur van Story te vertellen dat zijn journalistieke generatie ‘ethisch conservatiever en deontologisch rechtlijniger’ was dan de voorgaande, die dit soort verhalen altijd ‘verborgen’ had gehouden.
Ik moet het Story nageven: lang geleden dat iemand nog zo’n snikkende lachbui bij mij kon veroorzaken.
Yves Desmet is hoofdredacteur van De Morgen
Reacties kunnen worden doorgeplaatst in het tijdschrift. Die reacties moeten dan wel voorzien zijn van volledige naam en e-mailadres.
Om te reageren moet je ingelogd zijn. Log hieronder in of meld je aan als je geen logingegevens hebt.
