Opinie – Julia Conemans
Column: Alweer soesjes?
donderdag 3 mei 2012
Na een uitputtende stageperiode waarin de student álles uit de kast heeft getrokken om een geweldige indruk te maken komt op de dag des oordeels vast en zeker de vraag: ‘Wil je nog een aantal maanden stage lopen?’ Poeh, nog langer?
Column: Hoera, een collega
donderdag 5 april 2012
Het collega-loze leven van een freelancer is soms eenzaam. In een wereld waarin iedereen de vijand – lees: concurrent – kan zijn, konden mijn facebookvrienden, de kassameisjes van de supermarkt, en de flexplek-zzp’ers bij Seats2meet mijn Remi-gevoelens op den duur niet meer wegnemen. Op het moment dat je tulpen op de markt koopt om thuis tegen te praten, weet je dat het de verkeerde kant uit gaat. Tijd om collega’s te zoeken.
Column: Belastingaangifte voor dummy’s
donderdag 8 maart 2012
‘Tuu-du-tu-tuuu-tuuu, tuu-du-tu-tuuu-tuuu’, klinkt het door de vergaderruimte van de Belastingdienst. Twintig hoofden inclusief de mijne draaien zich geërgerd om. Tegen de muur zit een man onderuitgezakt op een klapstoeltje. ‘Deze moet ik even nemen, mensen’, zegt de man met Utrechtse tongval, terwijl hij naar het mobieltje in zijn broekzak grijpt. ‘Het zal net die opdracht van 1,5 miljoen zijn’, zo verklaart hij zijn asociale gedrag. ‘He Henk! Ik zit in een vergadering. Bel je straks effe terug, oké?’, roept hij in zijn telefoon. Vergadering? Wat dacht je van een workshop belastingaangifte voor ZZP’ers.’
Column: Ieder voor zich
donderdag 9 februari 2012
Het kwam eerder dan verwacht. Het was al wel aangekondigd, of op zijn minst verkondigd. De timing, exact een jaar nadat het PDOJ (de Postacademische Dagblad Opleiding Journalistiek, red.) avontuur begon, was ook niet geheel onlogisch. Maar toch. Toch was ik er niet op voorbereid. Apathisch keek ik naar de Doodle-uitnodiging in mijn inbox: ‘eten en drinken met je beste journalistenvrienden’. Daaronder een lijst data. Of ik even in wilde vullen wanneer ik kan eten met mijn oud-klasgenoten. Wilde ik dat? Nou nee, eigenlijk niet. Klik, weg, niks gezien.
Column: Werklozenopvang
donderdag 15 december 2011
‘Tijd is geld’, roepen drukbezette mensen graag. Gaat dat ook op voor hen die zeeën van tijd hebben, zoals ik? ‘Ik ben freelance journalist’, zeg ik vol overtuiging als iemand vraagt wat ik doe. Maar de grens tussen freelance en werkloos is vaag. Na drie weken fulltime freelancen zijn mijn hersenen een winterslaap begonnen.Ondanks een gebrek aan werk zet ik elke dag om acht uur de wekker, maar de ik-heb-de-beste-bedoelingen-maar-hoef-niet-per-se-uit-bed-knop lonkt. Na gemiddeld 8 x 10 minuten snoozen komen mijn vingers per ongeluk op de uitknop neer. Ik verruil mijn pyjamabroek en hemd elke ochtend keurig voor een trainingsbroek en een trui en drink daarna koffie bij de hippe espressobar om de hoek, € 4,20 voor mijn cappuccino. Een dure manier om mijn toch al zo kostbare tijd te vullen.
