| |
Artikel
DJ nr.11, 16.06.2006
Press Complaints Commission
In het debat over kwaliteit en zelfregulering neemt de roep toe om
aanvulling op de Raad voor de Journalistiek. Een rondgang langs
klachtenorganen in het buitenland.
Deel 3: de Press Complaints Commission (PCC) in het Verenigd Koninkrijk.
Hieke Jippes
De Britse Press Complaints Commission leeft onder voortdurende druk van
het dreigement dat de overheid de pers wel zal reguleren, als die dat zelf
niet kan. In 1991, vlak na een periode waarin de pers gezien werd als
ongestraft inbreuk makend op het priv-leven van niet openbare
persoonlijkheden of hun kinderen, moesten de kranteneigenaren zich de
waarschuwing wel aantrekken dat in de woorden van een Conservatieve
politicus die wel zr belachelijk gemaakt was door de tabloidpers
she is drinking in the last chance saloon.
De Press Council veranderde in de Press Complaints Commission (PCC) en de
nieuwe PCC adopteerde een gedragscode die de ergste excessen uit de
periode daarvoor zou moeten voorkomen.
En toen volgde de dood van Prinses Diana, volgens haar broer Earl Spencer
de handen van elke kranteneigenaar in het Verenigd Koninkrijk besmeurend
die betaald had voor een paparazzifoto. Dit leidde tot nieuwe afspraken
over zelfbeheersing bij de pers, bijvoorbeeld in hun berichtgeving over
het priv-leven van leden van het koninklijk huis en andere beroemdheden.
Richtlijn daarbij is ook in hoeverre iemand zelf de (welwillende)
publiciteit zoekt.
De PCC ontving blijkens haar laatste jaarverslag in 2005 3654 klachten van
individuele klagers en organisaties, waarvan een groot deel door
bemiddeling kon worden afgedaan. Kranten en tijdschriften hebben zich
verplicht de PCC-beslissingen over hun eigen gedrag prominent af te
drukken.
Tussen de PCC en Nieuw Labour botert het al evenmin als tussen destijds de
Press Council en de Conservatieve regering. De huidige voorzitter, Sir
-Christopher Meyer, schreef vorig jaar een ondiplomatiek boek over zijn
belevenissen als Brits ambassadeur in Washington en over de persoonlijke
mankementen van sommige bewindslieden. Vice-premier John Prescott (een
mastiff met zijn haren overeind) eiste openlijk het aftreden van Meyer en
andere bewindslieden vielen hem bij. Het ging erom, zeiden zij, dat de
onpartijdigheid van de PCC-voorzitter door het boek in het geding was
gekomen. Meyer en zijn medebestuursleden gaven geen krimp. Prescott liet
onlangs na zich bij de PCC te beklagen over het gedrag van de pers bij het
onthullen van een affaire die de vice-premier had met zijn secretaresse. |
Meer info op www.pcc.org.uk |
|