In Nederland zijn er nog geen, in Amerika zijn er talloze watchdogs. Een daarvan is het Center for Media and Public Affairs. Deze non-profit organisatie doet onderzoek naar nieuws- en ontspanningsmedia en publiceert en debatteert daarover. 

Ingrid Leeuwangh

Het Center for Media and Public Affairs (Cmpa) mediawatch-instituut is in 1985 opgericht door het echtpaar Robert en Linda Lichter. Ze neemt tv-stations, kranten en tijdschriften onder de loep en onderzoekt waarover ze berichten, hoe gekleurd de berichten zijn en of het medium zich aan gedragscodes houdt.
De onderwerpen variëren van het optreden van de media in verkiezingstijd (election watch) tot een onderzoek naar het aantal vrouwelijke verslaggevers in 2002. Uit dit laatste onderzoek, waarvoor 12,179 avonduitzendingen werden bekeken, uitgezonden door ABC, CBS en NBC, bleek dat het aantal vrouwelijke verslaggevers in 2002 was toegenomen met 4 procent tot 29 procent ten opzichte van 2001.
De onderzoeken van Cmpa hebben een kwantitatief karakter. Veelal gaat het om tellingen van, bijvoorbeeld, positieve versus negatieve berichtgeving. Het Cmpa geeft geen oordeel over de kwaliteit van de berichtgeving  Het Cmpa noemt zichzelf een neutrale instelling. Zo neemt het alleen geld aan van stichtingen en particulieren die niets met media en politiek te maken hebben.
Sinds de presidentiële verkiezingen van 1988 registreert het Cmpa politieke grappen tijdens late night shows, waaronder de Tonight Show with Jay Leno en de Late show met David Letterman. Op de Cmpa-webite staat precies hoe vaak politieke grappen langskomen en over wie. Deze cijfers kunnen worden opgezocht op jaartal. De bekendste moppen over George W. Bush en Bill Clinton zijn zelfs te vinden op de site.
Zo was in 2000 George Bush jr. 910 keer het onderwerp van grappen, Bill Clinton 806 keer. Terwijl Clinton in 1998 nog goed was voor 1712 grappen ten tijde van de Lewinsky-affaire. 
Een van Cmpa's bekendste onderzoeken betreft de Late night-shows van David Letterman en Jay Leno. In 1998 bleek dat vijf van de zes 'late night-grappen' over Bill Clinton gingen. Cmpa maakte er een 'best-of lijst' van, gerangschikt op onderwerp (cigar, dress, tie).

Cmpa screent voornamelijk grote televisiestations. In een recente studie (gepubliceerd op 21 januari 2003) vergeleek het centrum de berichtgeving over het platteland op televisiestations met diezelfde berichtgeving in kranten. Wat bleek? Terwijl televisiestations als ABC, NBC en CBS in 78 procent van de gevallen over criminaliteit berichtten als het over het platteland ging, deden gedrukte media (New York Times, Washington Post, USA Today, Time, Newsweek, U.S. News & World Report) dat elf keer minder, namelijk zeven procent. Voor dit onderzoek bestudeerde Cmpa 337 nieuwsverhalen over het platteland tussen 1 januari en 30 juni 2002 in tien grote gebieden.
Cmpa houdt ook de entertainment-tv nauwlettend in de gaten. Zo laat een Cmpa-studie zien dat tussen 1999 en 2001 de hoeveelheid seks op televisie met 29 procent daalde en geweld met 17 procent. In dezelfde periode bleef in bioscopen echter de hoeveelheid seks en geweld gelijk.
Daarnaast onderzoekt het Cmpa de manier waarop de media informatie verstrekken over gezondheidsrisico's en complexe wetenschappelijke onderwerpen, zoals de oorzaken van kanker en het broeikasprobleem.
Het Cmpa heeft zichzelf als doel gesteld om de maatschappij een empirische basis te geven voor doorlopende debatten over fairheid en impact van media, door goed gedocumenteerde en  leesbare studies van de media-inhoud. Het Cmpa onderzoekt alle media, terwijl andere mediawatch- instituten meestal een invalshoek kiezen, zoals Palestine media watch en Accuracy in Media, een mediawatch-organisatie die de media bekritiseert vanuit een conservatief perspectief.
Met zijn tweemaandelijkse Media monitor geeft het Cmpa een goed overzicht van zijn analyses. De monitor presenteert de hoofdzaken uit de onderzoeken, aangevuld met de controverses daarover. De volledige tekst van Media monitors is op de website te vinden.
De onderzoeken van Cmpa zijn zeer controleerbaar. Bij bijna alle onderzoeken staat de methodologie vermeld: welke TV-stations of kranten zijn onderzocht, wanneer en hoe lang. Daarnaast zijn de onderzoeken helder, aantrekkelijk en informatief weergegeven. Het instituut staat open voor kritiek: via de website zijn ze makkelijk te bereiken. Hun site is tegelijk een archief van onderzoeksrapporten, bevat recente persberichten en links naar internationale media-monitor organisaties.