DJ nr.15, 28.09.2007                          terug naar voorpagina
                                                            terug naar Dossier China

Olympische Spelen
Als toeristen naar Peking
 

Acht sportverslaggevers en fotografen reisden naar Peking voor een door NOC *NSF georganiseerde kennismaking met de Olympische stad. Maar de hekken van de stadions bleven op slot en de officials bleken niet bereid tot een gesprek. Dat krijg je ervan als je je als toerist vermomt.

Cors van den Brink
Foto: Lars van den Brink

Woensdag 19 september
Tien uur in een vliegtuig zitten en dan te horen krijgen dat de wedstrijd is afgelast. Dat hebben zelfs de meest ervaren verslaggevers niet vaak meegemaakt. Maar de persreis naar Peking is al afgelopen voor we goed en wel op Chinese bodem staan.
Doel van het bezoek aan de Olympische stad was de stadions en andere sportaccommodaties te bezichtigen waar in augustus 2008 zo’n vijfduizend sporters zullen strijden om goud, zilver en brons. Het is inmiddels een traditie én nuttig gebruik van de sportmedia om ons een jaar voor de hektiek van de Spelen losbarst te oriënteren op de omstandigheden waaronder we ons werk moeten doen. Nederland is daarin niet uniek. De Olympische gastheren organiseren regelmatig excursies voor de internationale media.
Maar een paar uur na aankomst moet de persvoorlichter van NOC*NSF erkennen dat het dit keer helemaal mis is gelopen. Er is een stevige ruzie ontstaan tussen NOC*NSF en het Beijing Organising Committee for the Olympic Games (BOCOG), omdat alleen de NOS over de juiste werkvergunning blijkt te beschikken. Terwijl wij boven Rusland hingen is er druk getelefoneerd tussen Peking en Papendal, met als uitkomst dat we onze koffers wel weer kunnen pakken. De ‘venue tour’ is afgelast en niemand van BOCOG wil nog met ons praten. We krijgen bovendien het dringende verzoek om niet op eigen houtje op pad te gaan. Dat zou het bezoek van een aantal Nederlandse coaches, in dezelfde week, ernstig in gevaar brengen.

Woensdag 5 september
Twee weken eerder, inderdaad. Ik ben op de Chinese ambassade en lever mijn paspoort in met het verzoek om een visum. Even eerlijk als naïef vermeld ik op het formulier dat ik journalist ben. Dan blijkt dat alle beloofde vrijheid voor media in Olympisch China niet betekent dat het communistische regime alle regels heeft afgeschaft. Journalisten krijgen alleen toegang als er een officiële uitnodiging ligt van een bevoegde Chinese organisatie.
Ik ontdek toevallig dat de aanvragen van mijn collega’s ook nog liggen te wachten en sein onmiddellijk NOC*NSF in. Er volgt druk overleg met BOCOG, maar het blijkt niet mogelijk om op korte termijn de vereiste papieren in Nederland te krijgen. Papendal adviseert ons om op een toeristenvisum naar Peking af te reizen. Dan komt alles wel goed. Niets blijkt minder waar. De Chinese organisatie houdt veertien dagen later doodleuk vol dat ze tegenover toeristen geen enkele verplichting hebben.

Woensdag 19 september (vervolg)
De Chinezen geven dus niet-thuis, maar de Nederlandse ambassade heet ons in ieder geval hartelijk welkom in Peking. De medewerkers zijn ‘non-quotable’, maar hun informatie blijkt uiterst nuttig. Ze zien kans in kort bestek de Spelen in het juiste perspectief te plaatsen. China is de laatste twintig jaar bezig politiek uit een isolement en economisch uit een diep dal te kruipen. Dat gaat in een ongekend hoog tempo. Materieel hebben de Chinezen alles uitstekend voor elkaar, maar organisatorisch gaat er nog wel het nodige mis.
We knikken instemmend. Want – tegen de beloften in – weten we bijvoorbeeld nog altijd niet in welke hotels we volgend jaar zijn ondergebracht. Nederlandse supporters wachten nog altijd op duidelijkheid over de tickets voor de wedstrijden. En dat er met deze persreis van alles mis gaat, wekt op de ambassade weer geen verbazing. Want wat denken we hier eigenlijk te kunnen doen met alleen een toeristenvisum? Voorzichtigheid is geboden. De ruimte die de buitenlandse pers krijgt in de periode tot en met de Spelen is groter dan voorheen. Maar China blijft allergisch voor TTTF: Tibet, Tien Anmen, Taiwan en Falun Gong. We merken het als we er via internet aanvullende informatie over zoeken: dan gaan sites als Google vrijwel meteen op zwart. Belangrijker is echter de waarschuwing om de Chinezen zelf niet in problemen te brengen door deze onderwerpen ter sprake te brengen. Zij dragen tegenwoordig zelf de verantwoordelijkheid om vragen van buitenlandse media te beantwoorden en kunnen zichzelf daarmee in gevaar brengen.

Donderdag 20 september
In arren moede stappen we op onze tweede jetlag-dag toch maar in de bus om naar het Olympisch park te gaan waar de meeste stadions en sporthallen verrijzen. Er zijn twee forse mediacentra gebouwd: voor de 10.000 medewerkers van radio en tv en voor de 5600 journalisten van de schrijvende pers en de fotografen. Maar we weten al dat de hekken rond dit gebied gesloten zullen blijven.

Heineken biedt enige verlichting in onze nood. De bierkranen van het Holland House blijven nog een klein jaar gesloten. Maar PR-manager Steve Hufton beschikt over de nodige relaties. Naast het Olympic Park verrijst een imposant complex met kantoren en woningen en Hufton kent de man met de juiste sleutels. Daardoor staan we even later op de zestiende verdieping. De projectontwikkelaar hoopt nog even dat we geïnteresseerd zijn in zijn appartementen – die elk zo’n 7 miljoen euro moeten opbrengen. Maar wij kijken uit het raam om in ieder geval nog een indruk op te doen van de bizarre architectuur van het Olympisch stadion – dat de bijnaam vogelnest kreeg – en van het zwemparadijs waar Pieter van den Hoogeband c.s. in actie komen.

We laten ons nog langs een paar hotels rijden waar we volgend jaar een paar uur per nacht wat rust hopen te krijgen. Daarna is het tijd om ons visum alle eer aan te doen: op het Plein van de Hemelse Vrede en in de Verboden Stad onderscheiden we ons in niets meer van de tienduizenden andere bezoekers. De terugweg naar het hotel levert wel een belangrijke ervaring op: om zo’n 15 km te overbruggen hebben we in de middagspits drie kwartier nodig. Dat belooft wat voor volgend jaar. De Chinese overheid overweegt de helft van de auto’s van de weg te halen om de smog te bestrijden, maar ook dan zal het fileleed een uitgekiende planning van het werk flink in de war kunnen schoppen.

Vrijdag 21 september
Als ook de laatste collega uit zijn bed is gebeld kan de bus vertrekken naar de Grote Muur, onmisbaar onderdeel van elk bezoek aan Peking en bovendien de enige mogelijkheid om tijdens deze trip de delegatie van Nederlandse coaches te spreken. Weer dreigt de organisatie roet in het eten te gooien. Als een kabelbaantje de pers op de Muur heeft afgezet, zijn de trainers nergens te vinden. ‘Alweer naar beneden’, zegt één van de persvoorlichters. Het team van de NOS en de fotografen lopen vloekend rond, tot in de verte voetbalcoach Foppe de Haan in zicht komt. Hij blijkt, samen met zijn collega’s, op eigen kracht naar boven te zijn geklauterd. Chef de mission Charles van Commenee heet ons even later van harte welkom en dan kunnen we, onder een strakblauwe hemel en boven op het oudste stukje China, toch nog even aan het werk door de coaches te interviewen over hún eerste indrukken van Peking – nog geen jaar te gaan voor de Olympische Spelen van 2008.


terug naar top         terug naar voorpagina                reageer