Popfotograaf Paul Bergen heeft het helemaal gehad met popconcerten waar alles bij voorbaat geregisseerd is. Het dieptepunt – schreef hij ons al een tijd terug – vormde het concert van Beyoncé in mei, waar de fotografen één minuut (!) de tijd kregen om, tientallen meters van het podium, enkele plaatjes te schieten. ‘Eigenlijk zou je dan moeten weigeren om te fotograferen’, schrijft hij. ‘Een normaal denkend iemand gaat meteen naar huis en laat zich niet piepelen maar wij gaan dus met zijn allen (...) aan het werk. Uiteindelijk blijken we veertig seconden gefotografeerd te hebben want tijdens de eerste twintig seconden zagen we een silhouet.’
Probleem: fotografen van persbureaus werken wél in die omstandigheden en dan kun je niet achterblijven. ‘Ik ben er dan ook voor dat bij dit soort concerten persbureaus niet welkom zijn. Freelancers steken in zo’n situatie de koppen bij elkaar en besluiten niet te fotograferen, althans, de meeste. Helaas is dat dus niet meer mogelijk zoals bij Guns ‘n’ Roses in de Kuip, ongeveer 15 jaar geleden. Het is de dood van de popfotografie. Bij het ANP en WFA willen ze dat nog steeds niet snappen.’ Inmiddels heeft Bergen ook zijn gram gespuid in zijn eigen krant, het AD, samen met collega William Rutten (Hitkrant).
Wat Bergen beschrijft komt steeds vaker voor, lijkt het, ook in de sport – en nu zelfs in de politiek. Wie heeft vergelijkbare ervaringen? En heb je suggesties om er iets aan te doen? Mail naar: collegaas@dejournalist.nl

Brieven Paul Bergen 22 mei en 17 juli

reageren                                                 terug naar top