terug naar voorpagina

DJ nr.3, 16.02.2007

World Press Photo
Jureren onder een dekentje

World Press Photo-juryleden uit heel de wereld sluiten zich bijna twee weken op, voor het grootste deel van de tijd in het donker. Dit jaar kiezen ze die ene World Press Photo uit bijna tachtigduizend beelden. Verslag van een visuele uitputtingsslag in Amsterdam.

Frits Baarda

‘Out’
‘Out’
‘Out’
‘In’
Een enkel jurylid trekt zijn deken nog vaster rond de schouders. Het is donker en koud in het zaaltje. De organisatie heeft de verwarming op verzoek uitgezet en dekens uitgedeeld voor wie ze hebben wil. Niemand kan van de warmte in slaap dommelen. Concentratie en fitheid zijn geboden.
‘Out’
‘Out’
Het is de elfde dag. Eén dag voor de finale besprekingen. Drie dagen voor de bekendmaking van de World Press Photo 2006 op 9 februari. De negen juryleden, zes mannen en drie vrouwen, kijken zwijgend naar een scherm. Ze beoordelen Spot News, singles. Alleen beeld, geen naam van de fotograaf, geen caption met informatie. Met één vinger drukken ze haast onmerkbaar op een stemstift. Ten minste vier stemmen vóór betekent: foto door naar de volgende ronde. Alleen het zoemen van de beamer is te horen, en om de drie seconden de stem van de jurysecretaris Stephen Mayes, directeur van een Brits fotoarchief:
‘In’
‘Out’
Een roep uit het duister: ‘Reconsider! Het Australische jurylid in poncho en bontmuts, de fotograaf Philip Blenkinsop, vraagt een heroverweging aan. ‘Great shot. Watch the light!’ Het beeld van vrouwen in een vluchtelingenkamp keert voor enkele seconden terug. Vijf collega’s steunen hem. Een klein, voor juryleden onzichtbaar lichtkastje registreert de stemmen. Foto door.
De juryleden zijn nu een halve week bij elkaar. Ze beoordelen de 13394 foto’s die vijf andere juryleden de eerste dagen uit de bijna tachtigduizend inzendingen hebben geselecteerd. De meesten zijn terug, naar Duitsland, China en Zimbabwe.

Gisteren was het jureren uitputtend. De laatste beelden kwamen om middernacht langs. Terwijl organisatoren en administratief personeel nog voor de afhandeling moesten blijven, haastten de juryleden zich naar het Hilton. Na een weldadige slaap zat vanmorgen iedereen om negen uur weer in zijn stoel, jas of deken bij de hand. De eerste single beelden stonden klaar. Alle foto’s worden op een scherm vertoond. Bijna de helft  van alle inzendingen kwam dit jaar met hulp van het programma Imaging Backbone via internet binnen, de rest op andere wijze, maar bijna allemaal digitaal. Pas tijdens de twee finaledagen blijft het licht aan en buigen de juryleden zich letterlijk over de prints van de meest kansrijke digitale opnamen. Kleur en impact van het onderwerp komen op die manier het dichtst bij de gedrukte vorm. Juryleden krijgen dan voor het eerst informatie over plaats, tijd en journalistieke context. Zo beoordeelde de jury de inzendingen bij de oprichting van World Press Photo in 1955, zo doen ze dat in 2007.
De laatste foto in de categorie Spot News toont gewapende mannen die over een muur klimmen.
‘Gorgeous!’
‘It’s a training. Not real!’
‘Out’

Licht verbreekt de duisternis. ‘Take a break!’ roept secretaris. De meeste juryleden stappen zwijgend op en verdwijnen voor een paar minuten in andere ruimten van het World Press Photo-kantoor. Iemand zet een raam open. Het sneeuwt in Amsterdam. Stephen Mayes blijft zitten en wrijft permanent in zijn ogen. ‘Het was weer laat, ja, vannacht’, zegt hij. Maar zijn enthousiasme is ongebroken, beweert hij ook. ‘Het is mijn werk. Ik heb geweldig werk.’ Hij komt al jaren naar de jurydagen en ziet veranderingen. ‘Fotografen hebben veel betere digitale camera’s, waarmee ze technisch veel betere foto’s maken. We zien alleen maar mooie foto’s. De beste dia van vroeger is van mindere kwaliteit dan de beste digitale foto van nu. De discussie gaat niet meer over beeldkwaliteit, maar meer over de vraag: is het echt of is er gephotoshopt.  De fotojournalisten zijn dezelfde gebleven, met hetzelfde talent. Een aantal heeft een heel hoog niveau. Onder hen opvallend veel Nederlanders. Jullie zijn echt goed.’

Een paar stoelen verderop drukt Jerry Lampen, de Rotterdamse Reuters-fotograaf, gedachteloos op knopjes van zijn mobiele telefoon. Hij heeft dit jaar geen foto’s ingestuurd; hij is voor het eerst jurylid. Hij is kritischer over het niveau: ‘Het valt me tegen, ik had veel betere dingen verwacht. Vooral bij de sport. Alle bobsleeërs vanuit dezelfde positie. Voetbal, hetzelfde verhaal. Je ziet nu goed hoe wij als fotojournalisten in onze bewegingsvrijheid worden beperkt.’ Toch vermaakt hij zich bij het jureren? ‘Dit had ik niet willen missen. Normaal ben ik een eenling in het veld, nu denken we collectief. Ik leer hier veel, van collega’s maar ook van mezelf. Wanneer kijk je zo intensief naar foto’s?’

De juryleden druppelen binnen. De medewerkers nemen plaats achter hun laptops en het registratiekastje. Ze zetten de volgende serie foto’s klaar, categorie Daily Life. Over een klein uur moeten voor de finale uit 402 beelden tussen de twintig en dertig beelden zijn gefilterd. Vandaag is een korte dag. Om zes uur wordt iedereen op de ambtswoning van Job Cohen verwacht. De Amsterdamse burgemeester en de ambassadeurs van de vertegenwoordigende landen willen de juryleden op een bijeenkomst welkom heten en moed inspreken, een traditie van jaren. Morgenochtend zit iedereen al om half negen in zijn stoel. Dan begint de finale en discussiëren ze tot het ene uitzonderlijke beeld vaststaat. De World Press Photo of the Year 2006.

‘Daily Life!’, roept secretaris Mayes. Iemand sluit het raam met verduisteringspapier. Buiten is het opgehouden met sneeuwen, binnen blijft de kou. Op het scherm verschijnt het eerste beeld.
‘Out’
‘In’
‘Out’

www.worldpressphoto.com
                                       terug naar top